Liturgiya oxunuşları: 17 MAY. Pasxanın VII Rəbb günü
BİRİNCİ OXUNUŞ Həv 1,12-14
Bundan sonra həvarilər Zeytun dağı adlanan yerdən Yerusəlimə endilər. Bu dağ Yerusəlimin yaxınlığındadır, oraya olan məsafə Şənbə yolu qədərdir. Onlar şəhərə girib qaldıqları evin yuxarı otağına çıxdılar. Oradakılar bunlar idi: Peter, Yəhya, Yaqub, Andrey, Filip, Tomas, Bartalmay, Matta, Halfay oğlu Yaqub, Millətçi Şimon və Yaqub oğlu Yəhuda. İsanın anası Məryəmlə qardaşları və başqa qadınlar da həvarilərlə birlikdə dayanmadan dua edirdilər.
Təfsir
Sion otağında Məryəm şagirdlər icmasının tam mərkəzində dayanır. Onun varlığı Müqəddəs Ruhun gəlişini hazırlayır. «Ruhun Gəlini» və lütflə dolu olan Məryəm öz duası ilə sanki Paraklit üçün qapıları açır. O, həvari icmasına Məsihin Kilsəyə həvalə etdiyi missiyanı yerinə yetirmək üçün zəruri olan qüvvəni qəbul etməyə kömək edir. Ən başlanğıcdan etibarən Allahın Anası Kilsə ilə ayrılmaz şəkildə bağlıdır. O, sadəcə hörmətli bir qonaq deyil, Öz Oğlunun şagirdləri icmasının canlı hissəsidir. Bütün dövrlərdə o, kamil iman və məhəbbəti özündə təcəssüm etdirərək Kilsənin canlı surəti olaraq qalır. İsanın dünyaya gələrək Atadan qəbul etdiyi missiya indi Məryəm və Müqəddəs Ruh vasitəsilə Onun davamçılarına ötürülür. Sion otağının sükutunda böyük bir sirr baş verir: Məryəmin şəxsi analığı genişlənərək bütün bəşəriyyəti əhatə edən ruhani analığa çevrilir.
İKİNCİ OXUNUŞ 1 Pet 4,13-16
Əksinə, Məsihin əzablarına nə qədər şərik olursunuzsa, o qədər sevinin ki, Onun izzətli zühurunda hədsiz sevinəsiniz. Məsihin adına görə təhqir olunsanız, siz nə bəxtiyarsınız! Çünki Allahın izzətli Ruhu üzərinizdə qalır. Lakin heç biriniz qatil, oğru ya başqa cür cinayətkar kimi yaxud başqalarının işinə qarışan şəxs kimi əzab çəkməsin. Amma bir insan məsihçi kimi əzab çəkirsə, qoy bundan utanmasın, bu adı daşıyaraq Allahı izzətləndirsin.
Təfsir
Bu Məktubun yazıldığı dövrdə xristianlar Parusiyanın — Məsihin izzətlə geri dönüşünün — gərgin gözləntisi ilə yaşayırdılar. Bu gözlənti isə tamamilə konkret bir həyat tərzini formalaşdırırdı. Rəbblə görüşə hazır olmaq üçün möminlər təmkinli yaşamalı və duada daim ayıq qalmalı idilər. O vaxtdan əsrlər keçib, lakin bu çağırış dəyişməyib. Əgər həyatımız ilk şagirdlərin həyatındakı ciddilikdən və sadəlikdən məhrumdursa, biz özümüzü sadəcə “formal şəkildə” xristian adlandıra bilmərik. Məgər insan dua həyatı olmadan öz taleyində Allahın hüzurunun əlamətlərini görə bilərmi? Yalnız ruhani ayıqlıq və sadə, nizamlı həyat vasitəsilə biz Rəbbin bu günümüzə gəlişini tanımağa qadir oluruq.
İNCİL Yəhya 17,1-11a
İsa bunları söylədikdən sonra başını göyə qaldırıb dedi: «Ey Ata, vaxt gəldi; Öz Oğlunu izzətləndir ki, Oğul da Səni izzətləndirsin. Sən Ona bütün bəşər üzərində səlahiyyət verdin ki, Ona verdiyin şəxslərin hamısına əbədi həyat versin. Əbədi həyat da budur ki, Səni – yeganə həqiqi Allahı və göndərdiyin İsa Məsihi tanısınlar. Mən yerinə yetirməyi tapşırdığın işi tamamlamaqla Səni yer üzündə izzətləndirdim. Ey Ata, dünya yaranmazdan əvvəl Mən Sənin yanında olarkən malik olduğum izzəti indi Mənə Öz yanında ver. Dünyadan Mənə verdiyin adamlara Sənin adını aşkar etdim. Onlar Səninki idi. Sən onları Mənə verdin və onlar Sənin sözünə riayət etdilər. İndi də bilirlər ki, Mənə verdiyin bütün şeylər Səndəndir. Çünki Mənə bildirdiyin sözləri onlara bildirdim, onlar da qəbul etdilər. Sənin yanından çıxıb gəldiyimi əminliklə bildilər və Məni Sən göndərdiyinə inandılar. Mənim onlar üçün xahişim var. Dünya üçün deyil, Mənə verdiyin kəslər üçün xahişim var, çünki onlar Səninkidir. Mənim olan hər şey Sənindir, Sənin olanlar da Mənimdir və Mən onlarda izzətlənmişəm. Mən artıq dünyada deyiləm, onlarsa dünyadadır və Mən Sənin yanına gəlirəm. Ey Müqəddəs Ata, onları Mənə verdiyin adınla qoru ki, Bizim kimi bir olsunlar.
Təfsir
Pentikost bayramı ərəfəsində Kilsə bizə Yəhya İncilinin 17-ci fəslini - Sonuncu Şam yeməyini taclandıran İsanın möhtəşəm Baş Kahin duasını açır. Müqəddəs Xuan de la Kruz qardaşlarına deyirdi ki, bu fəsil insan təfsirinə demək olar ki, sığmır. O, bu mətni tam şəkildə, yavaş-yavaş və mümkün olduqda diz çökərək oxumağı tövsiyə edirdi. Bu sətirlərdə İsa artıq insanlara öyüd vermir: Onun dünyaya demək istədiyi hər şey artıq söylənib. İndi isə O, Ataya müraciət edir. Bu, “mütləq dua”dır - Oğulun Ata ilə danışdığı dua; burada Allah Allaha dua edir. İsa Öz missiyasının bəhrəsini Ataya təqdim edir: biliyi. Lakin bu, nəzəri bilik deyil, Atanın Simasının canlı tanınmasıdır - Onun mərhəmətinin, xeyirxahlığının və ədalətinin dərk edilməsidir. Oğul dünyaya Allahın həqiqi üzünü göstərdi və indi, missiya tamamlandıqdan sonra, Ona haqq olaraq məxsus olan izzəti istəyir - ölüm üzərində qələbə vasitəsilə Atanın məskəninə qayıdışı. Bu duada heyrətamiz bir fikir səslənir: İsa deyir ki, Onun adı «onlarda izzətləndi» - yəni həvarilərdə. Allah Oğlunun izzəti artıq yalnız Ona məxsus olan bir həqiqət deyil. Bundan sonra şagirdlər də həmin ilahi izzəti paylaşmağa çağırılırlar. Bu izzət göylə yer arasında bağ yaradan ümumi bir xəzinəyə çevrilir.
