Liturgiya oxunuşları: 19 MAY. Pasxanın VII həftəsinin çərşənbə axşamı
BİRİNCİ OXUNUŞ Həv 20, 17-27
Paul Miletdən Efesə xəbər göndərərək cəmiyyət ağsaqqallarını yanına çağırtdırdı. Yanına gələndə onlara belə dedi: «Asiya vilayətinə qədəm basdığım birinci gündən bəri sizinlə olduğum dövrdən bu vaxta qədər özümü necə apardığım sizə məlumdur. Yəhudilərin qəsd-qərəzi vasitəsilə sınaqlardan keçərkən Rəbbə tam itaətkarlıqla, göz yaşı içində qulluq edirdim. Xeyirli olan hər şeyi sizə bəyan edərək istər açıq, istərsə də evdən-evə gəzib-dolaşaraq təlim verməkdən çəkinmədim. Həm Yəhudiləri, həm də Yunanları tövbə edib Allaha tərəf dönməyə və Rəbbimiz İsaya iman gətirməyə çağırdım. İndi də Ruhun təkidi ilə Yerusəlimə gedirəm və orada başıma nə gələcəyini bilmirəm. Lakin Müqəddəs Ruh hər şəhərdə xəbərdarlıq edirdi ki, məni zəncirlər və əziyyətlər gözləyir. Öz canıma heç əhəmiyyət vermirəm, onu qiymətləndirmirəm. Mənə kifayətdir ki, yolumu – Rəbb İsanın mənə tapşırdığı kimi Allahın lütfünü göstərən Müjdəni şəhadətetmə xidmətini başa çatdırım. İndi aranızda dolaşıb Padşahlıq barədə vəz etdiyim sizlərdən heç biriniz mənim üzümü bir də görməyəcək. Ona görə bu gün bunu sizə bəyan etmək istəyirəm ki, mən təmizəm, heç kimin qanına bais olmamışam. Çünki mən çəkinmədən Allahın bütün iradəsini sizə çatdırmışam.
Təfsir
Efesdəki missiyasını başa çatdırarkən Paul Yerusəlimə yola düşməzdən əvvəl icmanı bir yerə toplayaraq onlarla ürəyindəki düşüncələri bölüşür. Onun nitqi heç nəyi “özünə saxlamayan” bir xidmətçinin etirafına bənzəyir. Paul keçdiyi yolu belə yekunlaşdırır: «Asiyaya gəldiyim ilk gündən etibarən hər zaman sizinlə oldum, böyük təvazökarlıq və çoxlu göz yaşları içində Rəbbə xidmət etdim…». Onun nüfuzu hakimiyyətdən deyil, həssaslığından qaynaqlanır. Pavel göz yaşlarını gizlətmir, çünki onun gücü özündə deyil, borcunu dürüst şəkildə yerinə yetirməsindədir. Onun etirafının ən güclü hissəsi budur: «İndi isə Ruhun yönləndirməsi ilə Yerusəlimə gedirəm və orada məni nə gözlədiyini bilmirəm». Paul “Ruhun məhbusudur”. Onun ətraflı planı və ya təhlükəsizlik zəmanəti yoxdur. O, şəraitə deyil, Özünü yönəldənə güvənir. Paul üçün şəxsi həyat özlüyündə dəyər daşımır. O, yalnız Rəbdən aldığı «xidməti və yolunu başa çatdırmağa» kömək etdiyi qədər qiymətlidir. Paul uğuru rahatlıq və təhlükəsizliklə deyil, missiyaya sədaqətlə ölçür. Qalan hər şey onun üçün ikinci dərəcəlidir. Bəs Paulun daxili rahatlığının mənbəyi nədir? O, heç vaxt Allahın iradəsini bəyan etməkdən yayınmayıb. Özümüzdən soruşaq: həyatımızdakı prioritetlərdə nə qədər “özümüz”, nə qədər isə “Allah” var? Ola bilsin ki, qorxularımızın və həyata müqavimətimizin kökündə məhz bu həddindən artıq “özümüzə bağlılıq” dayanır.
İNCİL Yəhya 17,1-11a
İsa bunları söylədikdən sonra başını göyə qaldırıb dedi: «Ey Ata, vaxt gəldi; Öz Oğlunu izzətləndir ki, Oğul da Səni izzətləndirsin. Sən Ona bütün bəşər üzərində səlahiyyət verdin ki, Ona verdiyin şəxslərin hamısına əbədi həyat versin. Əbədi həyat da budur ki, Səni – yeganə həqiqi Allahı və göndərdiyin İsa Məsihi tanısınlar. Mən yerinə yetirməyi tapşırdığın işi tamamlamaqla Səni yer üzündə izzətləndirdim. Ey Ata, dünya yaranmazdan əvvəl Mən Sənin yanında olarkən malik olduğum izzəti indi Mənə Öz yanında ver. Dünyadan Mənə verdiyin adamlara Sənin adını aşkar etdim. Onlar Səninki idi. Sən onları Mənə verdin və onlar Sənin sözünə riayət etdilər. İndi də bilirlər ki, Mənə verdiyin bütün şeylər Səndəndir. Çünki Mənə bildirdiyin sözləri onlara bildirdim, onlar da qəbul etdilər. Sənin yanından çıxıb gəldiyimi əminliklə bildilər və Məni Sən göndərdiyinə inandılar. Mənim onlar üçün xahişim var. Dünya üçün deyil, Mənə verdiyin kəslər üçün xahişim var, çünki onlar Səninkidir. Mənim olan hər şey Sənindir, Sənin olanlar da Mənimdir və Mən onlarda izzətlənmişəm. Mən artıq dünyada deyiləm, onlarsa dünyadadır və Mən Sənin yanına gəlirəm. Ey Müqəddəs Ata, onları Mənə verdiyin adınla qoru ki, Bizim kimi bir olsunlar.
Təfsir
İncil mətni bizə İsanın Baş Kahin duasını təqdim edir: «Ey Ata, vaxt gəldi; Öz Oğlunu izzətləndir». Bu sözlər qarşıda Əzabların və Çarmıxın dayandığını bilən Şəxsin qəlbindən gəlir. Lakin bu sözlərdə nə məyusluğun, nə də etirazın ən kiçik izi var. Bu gün birinci oxunuşda üzərində düşündüyümüz Paul kimi, İsa da hər şeyi vahid Mərkəzə qaytarır: «. Əbədi həyat da budur ki, Səni – yeganə həqiqi Allahı tanısınlar. Mən yerinə yetirməyi tapşırdığın işi tamamlamaqla Səni yer üzündə izzətləndirdim». Həyatın mənası Atanın iradəsini yerinə yetirməkdədir; qalan hər şey sadəcə fondur. İsa Öz şagirdləri üçün dua edir: « Mənim onlar üçün xahişim var. Dünya üçün deyil, Mənə verdiyin kəslər üçün xahişim var, çünki onlar Səninkidir». Onun qayğısı yer üzündəki yolunun sona çatması ilə bağlıdır: « Mən artıq dünyada deyiləm, onlarsa dünyadadır və Mən Sənin yanına gəlirəm». Sanki O, şagirdləri bir əldən digərinə təhvil verir, onlar üçün səmavi himayəni təmin edir. Biz gündəlik həyatın ən qaynayan yerində Allah haqqında şəhadət verməyə çağırılmışıq. Lakin biz bunu tək etmirik. Yadda saxlamaq vacibdir: həyatımız Məsihin Baş Kahin duasında qorunur. Biz Onun qucağındayıq. Bəs gündəlik həyatın təlaşında bunu nə dərəcədə dərk edirik?
