Liturgiya oxunuşları: 9 İYUL. Adi Dövrün XIV həftəsinin cümə axşamı
BİRİNCİ OXUNUŞ Huşə 11, 1b-4.8c-9
İsrail uşaq ikən onu sevdim, Öz oğlumu Misirdən çağırdım. Peyğəmbərlər İsraili çağırdıqca İsrail onlardan uzaqlaşdı. Baal bütlərinə qurban kəsdilər, oyma bütlərə buxur yandırdılar. Efrayimə gəzməyi Mən öyrətdim, onları qollarım üstünə aldım. Ancaq bilmədilər ki, onlara Mən şəfa verdim. Onları insani tellərlə, sevgi bağları ilə Özümə çəkdim. Onlar üçün çənələrindən boyunduruğu qaldıran bir kəs oldum, əyilib onlara yemək verdim. Ey Efrayim, səni necə əldən verim? Ey İsrail, səni necə təslim edim? Admaya etdiyimi sənə necə edim? Səni necə Sevoyim kimi edim? Köksümdə ürəyim alt-üst oldu, mərhəmət hisslərim alovlandı. Mən qızğın qəzəbimlə rəftar etmərəm, Efrayimi artıq məhv etmərəm. Çünki Mən Allaham, insan deyiləm, aranızda Müqəddəs Olanam. Qəzəblə üzərinizə gəlmərəm.
Təfsir
Huşə peyğəmbərin kitabında Allahın İsrail xalqına münasibətdə bəy, xalqın isə gəlin kimi təsvir olunduğu obraz geniş yer alır. Lakin həmin peyğəmbərdə Allahın başqa bir obrazı da var: O, körpəsinə qayğı göstərən mehriban ata kimi təqdim olunur. Allah onu məhəbbətlə böyüdür, qucağına alır, yedizdirir, əlindən tutaraq ilk addımlarını atmağı öyrədir. Uşaq böyüdükcə bəzən üsyankar ola bilər; bizim yeniyetmə övladlarımızda da bu halı görürük. Amma hələ balaca ikən o, atasının onu tərbiyə etməsinə və yol göstərməsinə itaətlə imkan verir. Buna görə də Allah bizi yenidən uşaq olmağa çağırır: hər şeydə köməyə möhtac olduğumuz vaxtları, hər ehtiyacımızda və çətinliyimizdə atamızın dərhal yanımıza tələsdiyini xatırlamağa dəvət edir. Bundan başqa, bu parça bəlkə də bütün Əhdi-Ətiqdə müqəddəs Yusifi xatırladan yeganə mətndir. O, dünyada Oğul-Allah olan İsa üçün ata yerini tutan yeganə insan idi: Onu qucağına alır, əlindən tutur, Onun üçün çörək qazanırdı. Ata Allahın Əqdəs Üçlüyün İkinci Şəxsində İnsan Oğlu olmaq və insandan asılı qalmaq istəməsini dərk etmək nə qədər gözəldir.
İNCİL Matta 10,7-15
Getdiyiniz yerlərdə “Səmavi Padşahlıq yaxınlaşıb” deyə vəz edin. Xəstələrə şəfa verin, ölüləri dirildin, cüzamlıları pak edin, cinləri çıxarın. Müftə aldınız, müftə verin. Qurşağınızda nə qızıl, nə gümüş, nə də mis götürün. Yol üçün nə torba, nə iki köynək, nə çarıq, nə də əsa götürün. Çünki işçi öz azuqəsinə layiqdir. Hansı şəhərə ya kəndə girsəniz, orada ləyaqətli kimdirsə, axtarın və yola çıxanacan onun evində qalın. O evə girərkən ev sakinlərini salamlayın. Əgər ev layiqdirsə, əmin-amanlığınız onun üzərinə gəlsin; layiq deyilsə, əmin-amanlığınız özünüzə qayıtsın. Kim sizi qəbul etməyib sözlərinizi dinləməzsə, o evdən və ya şəhərdən çıxarkən ayaqlarınızın tozunu çırpın. Sizə doğrusunu deyirəm: qiyamət günü Sodom və Homorra diyarının halı o şəhərin halından daha asan olacaq.
Təfsir
İlk baxışda elə görünə bilər ki, bu sözlər yalnız On İki Həvariyə aiddir və buna görə də bizim həyatımıza birbaşa aidiyyəti yoxdur. «Bunlar həvarilərin vəzifələridir, – deyə düşünə bilərik, – bizim işimiz isə sadəcə İncili dinləmək və ondan öyrənməkdir». Lakin əslində belə deyil. Çünki Kilsə öz mahiyyətinə görə bütövlükdə missionerdir, Kilsə isə həm də bizik. Deməli, biz eyni zamanda həm Allahın Kəlamını qəbul edir, həm də onu başqalarına çatdırmaq üçün göndərilirik. Buna görə də İsanın həvarilərinə verdiyi göstərişlər bizə də aiddir: xəstələrə şəfa vermək, ölüləri diriltmək, həyatımızda sadəlik və yoxsulluq ruhunu qorumaq, sülh yaratmaq və Müjdəni bəyan etmək. Məgər Müqəddəs Assizili Fransisk keşiş idi? Məgər Müqəddəs Fransiska Ksaveriya Kabrini və ya Kəlküttalı Müqəddəs Tereza yepiskop idilər? Xeyr. Onlar Allaha iman edirdilər və məhz bu iman onları başqaları ilə bölüşməyə sövq edirdi. Onlar Xilaskar haqqında müjdəni hər kəsə çatdırmağa, mərhəmət əməlləri vasitəsilə öz dövrlərinin insanlarına ümid və həyatın mənasını bəxş etməyə çalışırdılar. Eyni şəkildə, ailədə ana öz övladlarına, bank əməkdaşı iş yoldaşlarına, yeniyetmə isə sinif yoldaşlarına göndərilmişdir ki, İsanın adı tanınsın, bəyan olunsun və ucaldılsın.
