ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯ ಕುರಿತು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳು ನಮಗೆ ಕಲಿಸುವ ಪಾಠಗಳು
ಲೇಖಕರು: ಫೆಡೆರಿಕೊ ಸಿಟೆರಿಚ್
“ಅವರಿಗೆ ಪರಿಸರದೊಂದಿಗೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಸಂಬಂಧವಿದೆ,” ಎಂದು ಬರ್ನಾರ್ಡೊ ಗ್ರೋಶೊಪ್ ನನ್ನ ಎದುರು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು. ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲೂ ಡ್ರೇಕ್ ಪ್ಯಾಸೇಜ್ ಸಮುದ್ರವು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧವಾಗುತ್ತಿತ್ತು — ಇದನ್ನೇ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ “ಡ್ರೇಕ್ ಶೇಕ್” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅಲೆಗಳು ಸುಮಾರು ಏಳು ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರುತ್ತಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ನಾವು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳದೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು.
HX ಎಕ್ಸ್ಪಿಡಿಷನ್ಸ್ ಸಂಸ್ಥೆಯ MS ಫ್ರಿಡ್ಜೋಫ್ ನಾನ್ಸೆನ್ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಇತಿಹಾಸಕಾರರಾಗಿದ್ದ ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಅವಕಾಶ ನನಗೆ ದೊರೆಯಿತು. ಕಂಪನಿಯೊಂದಿಗೆ ಅಂಟಾರ್ಟಿಕಾಕ್ಕೆ ನಡೆದ ನನ್ನ ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರವಾಸದ ವೇಳೆ ಈ ಭೇಟಿಯಾಯಿತು.
ಅರ್ಜೆಂಟೀನಾದ ಉಶುವಾಯಾಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗುವ ಪ್ರಯಾಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಜನಾಂಗಗಳ ಕುರಿತು ಉಪನ್ಯಾಸ ನೀಡಿದರು. ನಂತರ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಲು ಸಹ ಸೌಜನ್ಯದಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. “ನನಗೆ ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದ ಜನಾಂಗಗಳ ಜೊತೆಯೂ, ಟಿಯೆರಾ ದೆಲ್ ಫುವೆಗೋ ಪ್ರದೇಶದ ಸಮುದಾಯಗಳ ಜೊತೆಯೂ ಸಂಪರ್ಕ ಹೊಂದುವ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಿದೆ,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಹೇಳಿದರು.
ಅವರ ಈ ಮಾತು ಭೂಮಿಯ ಎರಡು ಧ್ರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯತ್ಯಾಸವೊಂದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ: ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಜನಾಂಗಗಳು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಉಳಿದ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರುವ ಹಿಮಾವೃತ ಖಂಡವಾದ ಅಂಟಾರ್ಟಿಕಾದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ದಕ್ಷಿಣ ಅಂಚಿನ ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳನ್ನು ಕಾಣಬೇಕಾದರೆ, ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕದ ಅತಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗಗಳಾದ ಪಟಾಗೋನಿಯಾ ಮತ್ತು ಟಿಯೆರಾ ದೆಲ್ ಫುವೆಗೋವರೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಪರಿಸರದೊಂದಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸಂಬಂಧ
“ಆದರೆ ಅವರ ಮೂಲ ಯಾವದ್ದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೇಳಿದರು. ಅದರ ಕಾರಣವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಅವರು ಹೇಳಿದ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ನನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಮರೆತಿಹೋಗಲಾರದು.
“ಕೆಲವು ಸಮಯದ ಹಿಂದೆ, ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯೊಬ್ಬರು ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಸ್ಕ್ಯಾಂಡಿನೇವಿಯಾದ ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯವಾದ ಸಾಮಿ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಮೀನುಗಾರಿಕೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದರು,” ಎಂದು ಅವರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರು. “ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅವರು ಮೀನುಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಆಗ ನನ್ನ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿ ‘ಏಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೀರಿ?’ ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯಭರಿತವಾಗಿ — ‘ನಮಗೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಮೀನು ಈಗಾಗಲೇ ಸಿಕ್ಕಿದೆ; ಹಾಗಿದ್ದಾಗ ಇನ್ನೇಕೆ ಮೀನು ಹಿಡಿಯಬೇಕು?’ ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದರು.”
ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪರಿಸರದೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಿತು.ಆ ಮೀನುಗಾರರು ತಮ್ಮ ಅಗತ್ಯ ಪೂರ್ತಿಯಾದ ಕೂಡಲೇ ನಿಂತರು. ಆದರೆ ನಾವು ಬಹುಸಾರಿ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ — ಇನ್ನಷ್ಟು ಮೀನು ಹಿಡಿಯುತ್ತೇವೆ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಹೊರತೆಗೆಯುತ್ತೇವೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ತಾಳಬಲ್ಲ ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ, ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಗ್ರಹಿಸುತ್ತೇವೆ; ನಂತರ ಅದರಲ್ಲಿ ಬಹುಪಾಲು ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ.
“ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಈ ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳು ತಾವು ಹಿಡಿಯುವ ಅಥವಾ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ವಿವರಿಸಿದರು. “ಮಾಂಸ, ಚರ್ಮ, ಎಲುಬುಗಳು — ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಯಾವುದೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.”ಅವರು ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರ ಪ್ರಸ್ತುತಿಯ ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಇನ್ನೂ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳ ಒಂದು ಗುಂಪು ಸೀಲ್ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿರುವ ದೃಶ್ಯವಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ನೋಡಿದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡಿತು: ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ವಲಸೆ, ಈ ಸಮುದಾಯಗಳ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತಿದೆ?
ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಹವಾಮಾನದ ಪರಿಣಾಮ
“ಹಿಂದೆ ಉತ್ತರ ಅಮೆರಿಕದ ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯವಾದ ಇನ್ಯೂಯಿಟ್ ಜನರು, ಉಷ್ಣ ಹವಾಮಾನದ ಅವಧಿಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮುದ್ರ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾ ಗ್ರೀನ್ಲ್ಯಾಂಡ್ವರೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರು” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಅನೇಕ ಪ್ರಾಣಿ ಪ್ರಭೇದಗಳು ಬಿಸಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಹವಾಮಾನಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಸೂಕ್ತ ಪರಿಸರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳಿಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಕ್ಷಾಂಶಗಳತ್ತ ವಲಸೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. “ಆದರೆ ಈಗ ಬಹುತೇಕ ಇನ್ಯೂಯಿಟ್ ಜನರು ಅಲೆಮಾರಿ ಜೀವನ ನಡೆಸುವುದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಇದರ ಅರ್ಥ, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ವಲಸೆ ಹೋದಾಗ ಅವರು ಹೊಸ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ತಿರುಗಬೇಕು.”
ಆದರೆ ಅದು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಬೇರೆ ರೀತಿಯ ದೋಣಿಗಳು, ಆಯುಧಗಳು ಅಥವಾ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೂರದ ಪ್ರಯಾಣ ಅಗತ್ಯವಾಗಬಹುದು. ಇದರಿಂದ ಬೇಟೆ ತುಂಬಾ ವೆಚ್ಚದಾಯಕ ಅಥವಾ ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾಗಬಹುದು. ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅದೇ ಮಟ್ಟದ ಆಹಾರ ಅಥವಾ ಉಪಯುಕ್ತ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಬಲ್ಲ ಪರ್ಯಾಯ ಪ್ರಭೇದಗಳೇ ಕಡಿಮೆ ಇರಬಹುದು.
ಆದರೆ ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆ ಈ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಸವಾಲುಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿದೆ. “ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿನ ಕರಗುತ್ತಿರುವ ಪರ್ಮಾಫ್ರಾಸ್ಟ್ನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿ,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಅನೇಕ ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳು ಹಿಂದೆ ಸದಾ ಹಿಮಗಟ್ಟಿದ್ದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಪರ್ಮಾಫ್ರಾಸ್ಟ್ ಕರಗುತ್ತಾ ಬಂದಂತೆ ನೆಲ ಕುಸಿಯಬಹುದು. ಇದರಿಂದ ಮನೆಗಳು, ರಸ್ತೆಗಳು ಮತ್ತು ನೀರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಹಾನಿಗೊಳಗಾಗುತ್ತವೆ.”
ಅವರು ತಮ್ಮ ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸಿ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಮತ್ತೆ ಮಾತನಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಪರ್ಮಾಫ್ರಾಸ್ಟ್ ಕರಗುವುದರಿಂದ ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಅವರು ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ವಿವರಿಸಿದರು.
“ಸಮುದ್ರದ ಹಿಮದ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಪರ್ಮಾಫ್ರಾಸ್ಟ್ ಕರಗುವಿಕೆಯು ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಕರಾವಳಿಗಳನ್ನು ಅಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಿರುಗಾಳಿಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಕರಾವಳಿ ಕೊರೆತಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಅಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಕೆಲವು ಸಮುದಾಯಗಳು ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ, ಇದು ಹೊಳೆಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬಹುದು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಪಾರಂಪರಿಕ ಬೇಟೆ ಮಾರ್ಗಗಳು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದರು.
ಆದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಕರಗುತ್ತಿರುವ ನೆಲವು ಸಸ್ಯವರ್ಗ ಮತ್ತು ಜಲಭೂಮಿಗಳ ರೂಪವನ್ನೂ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಇದರಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ವರ್ತನೆ ಮತ್ತು ಸಂಚಾರದ ಮಾದರಿಗಳ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀಳುತ್ತದೆ. “ಹೀಗೆ ಮತ್ತೆ ನಾವು ಪ್ರಭೇದಗಳ ವಲಸೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯತ್ತ ಹಿಂದಿರುಗುತ್ತೇವೆ,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ.
“ಪರ್ಮಾಫ್ರಾಸ್ಟ್ ಕರಗುವಿಕೆಯು ಈ ಸಮುದಾಯಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವೆಂದು ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಅವರು ನಂತರ ಹೇಳಿದರು. “ಮತ್ತು, ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಮೆಥೇನ್ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಬನ್ ಡೈಆಕ್ಸೈಡ್ಗಳಂತಹ ಅಪಾರ ಪ್ರಮಾಣದ ಹಸಿರುಮನೆ ಅನಿಲಗಳು ಹೊರಬಿಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ನಾವು ಮರೆಯಬಾರದು. ಇದರಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಾ ಚಕ್ರ ಉಂಟಾಗಿ, ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಪರಿಸರವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ.”
ಅದೃಶ್ಯ ಗಡಿಗಳು
ಹವಾಮಾನ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾತ್ರ ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳ ಜೀವನವನ್ನು ಮರುರೂಪಿಸುತ್ತಿರುವ ಏಕೈಕ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲ. ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕದ ಅತಿ ದಕ್ಷಿಣ ತುದಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಥವಾ ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ರಚಿಸಲಾದ ರಾಜಕೀಯ ಗಡಿಗಳು, ಈ ಜನರು ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜರು ಒಮ್ಮೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದ್ದ ಭೂಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಚಲಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಇನ್ನೂ ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತಿವೆ.
“ಭೂರಾಜಕೀಯವು ಈ ಸಮುದಾಯಗಳ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಮಹತ್ತರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ, ಇಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಘಟನೆಗಳು ಅವರನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ, ಗಡಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದಂತಹ ಭೂತಕಾಲದ ನಿರ್ಧಾರಗಳೂ ಅವರ ಜೀವನವನ್ನು ಇನ್ನೂ ರೂಪಿಸುತ್ತಲೇ ಇವೆ.”
“ಹಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಈ ಜನರು ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಬಂಧಗಳಿಲ್ಲದೆ ಒಂದು ಸ್ಥಳದಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸಂಚರಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇಂದು, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗಡಿಗಳನ್ನು ದಾಟಲು ಅವರಿಗೆ ವೀಸಾ ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆ.”
ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಾದ ಜ್ಞಾನ
ರಾಜಕೀಯ ಗಡಿಗಳು ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಪ್ರದೇಶವನ್ನೂ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕದ ಅತಿ ದಕ್ಷಿಣ ತುದಿಯನ್ನೂ ವಿಭಿನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಈ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಪರಿಸರ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಅಂತಹ ಗಡಿಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಮೊದಲು ಗಮನಿಸುವವರು, ಪೀಳಿಗೆಗಳಿಂದ ಈ ಭೂಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಸಮುದಾಯಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.
ಇಂದು, ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಈ ಸಮುದಾಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬೇಟೆಗಾರರು, ಮೀನುಗಾರರು ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ನಿವಾಸಿಗಳು ಸಮುದ್ರ ಹಿಮ, ವನ್ಯಜೀವಿಗಳ ಚಲನೆ ಅಥವಾ ಋತುಚಕ್ರದ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು, ಅವು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಹಳ ಮುಂಚೆಯೇ ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಪಗ್ರಹ ಮಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಹವಾಮಾನ ಮಾದರಿಗಳಂತಹ ಆಧುನಿಕ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಾಧನಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಸಂಶೋಧಕರು ಈ ಪರಿಸರಗಳು ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸಮಗ್ರ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಆದರೆ ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. “ಈ ಸಮುದಾಯಗಳು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧಕರೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಅನ್ವೇಷಕರೊಂದಿಗೂ ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. “ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಾನ್ಸೆನ್ ಮತ್ತು ಅಮುಂಡ್ಸೆನ್ ಅವರು ಇನ್ಯೂಯಿಟ್ ಸಮುದಾಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾ, ಧ್ರುವ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬದುಕಬೇಕು ಮತ್ತು ಪ್ರಯಾಣಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರಿಂದ ಕಲಿತರು.”
ಫ್ರಿಡ್ಜೋಫ್ ನಾನ್ಸೆನ್ ಮತ್ತು ರೋಲ್ಡ್ ಅಮುಂಡ್ಸೆನ್ ಅವರು ಇತಿಹಾಸದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಧ್ರುವ ಅನ್ವೇಷಕರಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ. ಇಬ್ಬರೂ ನಾರ್ವೇಜಿಯನ್ ಮೂಲದವರಾಗಿದ್ದು, ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಮತ್ತು ಅಂಟಾರ್ಟಿಕಾದ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದ್ದರು. ನಾನ್ಸೆನ್ ಗ್ರೀನ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಮತ್ತು ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಮಹಾಸಾಗರದ ಮೇಲೆ ಮಹತ್ವದ ಅನ್ವೇಷಣಾ ಯಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರೆ, ಅಮುಂಡ್ಸೆನ್ 1911ರಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಧ್ರುವವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮೊದಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾದರು.
“ಆದರೆ, ಮೂಲನಿವಾಸಿ ಸಮುದಾಯಗಳು ತಮ್ಮ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅನ್ವೇಷಕರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಅದಕ್ಕೂ ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಉದಾಹರಣೆಯೊಂದಾಗಿದೆ ದುರಂತಕರ ಫ್ರಾಂಕ್ಲಿನ್ ಯಾತ್ರೆ. 1845ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅನ್ವೇಷಕ ಸರ್ ಜಾನ್ ಫ್ರಾಂಕ್ಲಿನ್ ಅವರು, ಕೆನಡಾದ ಆರ್ಕ್ಟಿಕ್ ಪ್ರದೇಶದ ಮೂಲಕ ನಾರ್ತ್ವೆಸ್ಟ್ ಪ್ಯಾಸೇಜ್ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ HMS ಎರೆಬಸ್ ಮತ್ತು HMS ಟೆರರ್ ಎಂಬ ಎರಡು ಹಡಗುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಈ ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ 129 ಮಂದಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾದರು, ಮತ್ತು 160 ವರ್ಷಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಆ ಹಡಗುಗಳ ಅವಶೇಷಗಳು ಪತ್ತೆಯಾಗದೆ ಉಳಿದವು. “ಆದರೆ, ಆ ಅಪಘಾತ ಎಲ್ಲಿ ನಡೆದಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಇನ್ಯೂಯಿಟ್ ಜನರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. “ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ನಾವು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ.”
ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಆ ಯಾತ್ರೆ ಕಣ್ಮರೆಯಾದ ಕೆಲವೇ ಸಮಯದ ನಂತರ, ಆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಇನ್ಯೂಯಿಟ್ ಜನರು ತಾವು ಕಂಡ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಶೋಧ ತಂಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಹಿಮದ ಮೇಲೆ ದಕ್ಷಿಣದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಆಯಾಸಗೊಂಡ ಯುರೋಪಿಯನ್ ನಾವಿಕರನ್ನು ತಾವು ಕಂಡಿದ್ದಾಗಿ ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಹಿಮಗಟ್ಟಿದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿ ನಂತರ ತೊರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಹಡಗುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೂಡ ಅವರು ವಿವರಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲದೆ, ಆ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿದ ವಸ್ತುಗಳು, ಮಾರ್ಗದ ಮಧ್ಯೆ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದ ಶಿಬಿರಗಳು ಮತ್ತು ಮೃತದೇಹಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಹ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದರು. “ಕೊನೆಗೆ ಆ ಹಡಗುಗಳ ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಅವರ ಸಹಾಯದಿಂದಲೇ,” ಎಂದು ಗ್ರೋಶೊಪ್ ಸೇರಿಸಿದರು.
ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಭಾವೋದ್ರೇಕ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಅವರ ಅರ್ಜೆಂಟೀನಾ ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಕೂಡ ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಅವರು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನೇಕ ಸಮುದಾಯಗಳು ಇನ್ನೂ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ಅದೇ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಅವರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದರ ನೆನಪಾಗಿತ್ತು ಅದು — ಮತ್ತು ಬಹುಶಃ, ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರಿಗಿಂತಲೂ ಆ ಜನರನ್ನು ಅವರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದರ ಸೂಚನೆಯೂ ಆಗಿತ್ತು.
ನಮ್ಮ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಸುದ್ದಿಪತ್ರಕ್ಕೆ ಚಂದಾದಾರರಾಗುವ ಮೂಲಕ ನೀವು ಸದಾ ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.(ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ).
