Më 15 korrik kalendari kujton Shën Bonaventurën

Vatican News

Më 15 korrik, kalendari kishtar kremton kujtimin liturgjik të Shën Bonaventurës, njërit prej teologëve më të mëdhenj të traditës katolike, bir i shquar i familjes françeskane dhe Doktor i Kishës. Jeta dhe vepra e tij dëshmojnë se dija e vërtetë nuk e largon njeriun nga Hyji, por e udhëheq drejt Tij, sepse urtia e krishterë lind nga takimi ndërmjet arsyes, fesë dhe dashurisë.

I lindur në Banjorexho rreth vitit 1217, Bonaventura u formua në Universitetin e Parisit, qendra më e rëndësishme e mendimit teologjik të kohës. Aty u dallua për zgjuarsinë e jashtëzakonshme dhe për thellësinë shpirtërore, duke krijuar një shkollë mendimi që do të ushtronte ndikim të madh në jetën intelektuale të Kishës. Miqësia e tij me Shën Tomën e Akuinit mbetet një shenjë e bukur e harmonisë ndërmjet dy traditave të mëdha teologjike të Mesjetës, të cilat, ndonëse ndiqnin rrugë të ndryshme, synonin të njëjtën të vërtetë: soditjen e misterit të Hyjit.

Kur u zgjodh Ministër i Përgjithshëm i Urdhrit të Fretërve të Vegjël, Bonaventura mori mbi vete detyrën e vështirë për të ruajtur unitetin e urdhrit pas vdekjes së Shën Françeskut. Me urti, maturi dhe besnikëri ndaj karizmës françeskane, ai arriti të bashkonte dashurinë për varfërinë ungjillore me formimin teologjik dhe jetën apostolike. Për këtë arsye historia e njeh si "themeluesin e dytë" të Urdhrit Françeskan.

Në qendër të mendimit të tij qëndron misteri i Krishtit. Për Shën Bonaventurën, Jezusi nuk është vetëm Mësuesi i së vërtetës, por Vetë Fjala e amshuar e Atit, nëpërmjet së cilës u krijua gjithësia dhe nëpërmjet së cilës gjithçka kthehet tek burimi i saj. Prandaj çdo reflektim teologjik fillon dhe përfundon në Krishtin. Ai është rruga që e udhëheq njeriun drejt Atit, e vërteta që ndriçon mendjen dhe jeta që e mbush zemrën me hir.

Pikërisht këtu qëndron origjinaliteti i teologjisë së Bonaventurës. Ai nuk e kupton teologjinë si një disiplinë të ftohtë akademike, por si urti që lind nga lutja, nga soditja dhe nga shenjtëria e jetës. Njeriu nuk e njeh Hyjin vetëm duke studiuar, por duke e lejuar veten të ndriçohet nga Shpirti Shenjt. Prandaj ai shkruan: "Nuk mjafton studimi pa hirin; nuk mjafton dija pa dashurinë; nuk mjafton urtia pa përvujtërinë." Këto fjalë mbeten edhe sot një program jete për çdo të krishterë, e veçanërisht për ata që i kushtohen studimit të teologjisë.

Si nxënës besnik i Shën Françeskut, Bonaventura sodiste gjurmët e Krijuesit në bukurinë e krijimit. Për të, çdo krijesë ishte një shenjë që fliste për mirësinë e Hyjit dhe e ftonte njeriun të ngjitej nga bukuria e botës së dukshme drejt bukurisë së pakrijuar. Krijimi nuk ishte qëllim në vetvete, por një pasqyrë që pasqyronte lavdinë e Atij që e ka krijuar.

Edhe shpresa zë një vend qendror në mësimin e tij. Bonaventura e fton besimtarin të mos mbetet i burgosur nga kufijtë e tokës, por ta drejtojë vazhdimisht shikimin drejt amshimit. "Ai që shpreson", shkruan ai, "e ngre mendjen dhe zemrën drejt Hyjit." Kjo shpresë nuk është arratisje nga historia, por forca që e ndihmon njeriun ta jetojë të tashmen me besim, duke e ditur se qëllimi i fundit është bashkimi i plotë me Hyjin.

Në ditën e festës së tij, Shën Bonaventura vazhdon t'i flasë Kishës së sotme me një mesazh që mbetet gjithnjë aktual: feja dhe arsyeja nuk kundërshtojnë njëra-tjetrën, por ndriçojnë njëra-tjetrën; studimi dhe lutja nuk ndahen, por plotësojnë njëri-tjetrin; ndërsa dija arrin pjekurinë e saj vetëm kur shndërrohet në dashuri.

Prandaj, duke soditur figurën e këtij Doktori serafik, jemi të ftuar të rizbulojmë bukurinë e një feje që mendon, të një arsyeje që lutet dhe të një zemre që kërkon pa pushim fytyrën e Hyjit. Vetëm atëherë, siç na mëson Shën Bonaventura, njeriu e gjen plotësinë e së vërtetës dhe gëzimin që buron nga bashkimi me Krishtin, fillimi dhe përmbushja e çdo gjëje.