Papa Lulishtarisë dhe Zyrës së Ndërtimit të Vatikanit: faleminderit për shërbimin e çmuar
R.SH. / Vatikan
Kujdesi për mjediset shenjte nuk është diçka e rastit, diçka që duhet anashkaluar. Sot paradite, 8 shkurt, para lutjes së sotme të Engjëllit të Zotit, Papa priti në Sallën Klementine të Pallatit Apostolik, drejtuesit dhe personelin e Lulishtarisë dhe të Zyrës së Ndërtimit të Shtetit të Qytetit të Vatikanit. Gjatë takimit, Ati i Shenjtë shprehu vlerësimin e tij për punën e tyre të përditshme, veçanërisht për punën që kryen gjatë gjithë Jubileut.
Shërbim diskret dhe i çmuar
"Shërbim diskret dhe i çmuar për misionin apostolik të Papës": kështu e përshkruan Leoni punën e kryer çdo ditë nga punëtorët dhe ata që e organizojnë. Është, pohon Papa, vepër që radhitet në "veprimtarinë e ndërlikuar të Governatoratit e të Drejtorisë për infrastrukturat dhe shërbimet”.
Mirënjohja që ju shpreh nga thellësia e zemrës, bëhet nxitje për projekte të ardhshme, të cilat kanë të bëjnë si me shërbimet e vazhdueshme teknike dhe logjistike, ashtu edhe me kujdesin e vëmendshëm të hapësirave të Vatikanit, veçanërisht hapësirave të caktuara dedikuara për lutje e takime me Papën.
Një "kartëvizitë"
Leoni është i vetëdijshëm se duhet kujdes i vazhdueshëm për të nxitur intimitetin me Zotin brenda hapësirave që tërheqin besimtarë nga mbarë bota. Bazilika e Shën Pjetrit është një vend i shenjtë, që kërkon të ruhet mbi të gjitha si tempull i kundrimit, kujtesës dhe mrekullisë shpirtërore. Sheshi përpara, që përqafon botën me kolonadën e tij madhështore, është "karta e vizitës", siç thonë, e mirëseardhjes sonë për të gjithë.
Të bashkuar në lutje
Lutuni së bashku me Papën: kjo është ftesa që Ati i Shenjtë Leoni u drejtoi sot këtyre punonjësve të Selisë së Shenjtë. Secili për pjesën e vet, veçanërisht në kohë provash, të kujtojë se jemi anëtarë të një organizmi të vetëm, qëllimi i të cilit është ta dëshmojë Ungjillin sipas urdhrit të Zotit, Bariut të mirë e Kreut të Kishës.
Dëshmia e ipeshkvit ndihmës Jan Sobilo pas një bombardimi të ri në rajonin e termocentralit bërthamor ukrainas: sirenat e alarmit bien vazhdimisht e shumëkush nuk po shkon më në strehim. Është e pamundur ta bësh këtë shpesh, përndryshe do të na duhej të jetonim nëndhe.
Zaporizhzhia nën sulm, ipeshkvi: mos e harroni Ukrainën
Gjatë natës ndërmjet 5 dhe 6 shkurtit si dhe në orët e para të mëngjesit, ushtria ruse nisi përsëri sulmin masiv në disa lokalitete të Ukrainës. Ndër rajonet më të goditura ishte rajoni i Zaporizhzhias. Shumë shtëpi u dëmtuan dhe u shtuan viktima të reja civile: një çift i martuar, një burrë 49-vjeçar dhe një grua 48-vjeçare, ndërsa një djalë 14-vjeçar dhe një burrë tjetër u plagosën.
Lidhur me situatën pas një bombardimi tjetër, imzot Jan Sobilo, ipeshkëv-ndihmës i dioqezës latine të Kharkiv-Zaporizhzhya, duke folur për mediat e Vatikanit, përshkroi edhe jetën e përditshme të një qyteti, që vazhdon të ndeshet me sirenat, të ftohtin dhe mungesën e energjisë elektrike dhe të ngrohjes. "Në orën tetë të mëngjesit kremtuam Meshën Shenjte", kujton. "Ishin të pranishëm edhe të ftuar nga Italia: drejtori i Shoqërive Misionare Papnore (PMS) në Ukrainë, Atë Luca Bovio, IMC, dhe bashkëpunëtorët e tij. Gjatë kremtimit, u dëgjuan shpërthime të forta: ishte një bombardim. Pashë edhe një dron të rrëzuar: fluturoi si top zjarri, e ra duke u djegur në ajër. Mëngjes shumë i dhunshëm". Megjithatë, pavarësisht nga gjithçka, vëren ipeshkvi, njerëzit vazhdojnë të luten. "Njerëzit tani luten duke kujtuar. Është e trishtueshme ta thuash, por jemi mësuar me luftën. Sirenat bien vazhdimisht, ditë e natë. Shumë nuk zbresin më ndër strehime, sepse është e pamundur ta bësh këtë vazhdimisht. Ose do të duhej të jetoje nën tokë gjatë gjithë kohës. Kështu që njerëzit përpiqen të mbijetojnë sa më mirë që të munden".
Energji e mjaftueshme për të gjithë
Një nga problemet më serioze mbetet mungesa e energjisë elektrike. "Ndërprerjet e energjisë, shpjegon ai, janë të shpeshta. Disa lagje sot nuk kanë energji elektrike, ndërsa të tjerat e kanë. Në Zaporizhzhia, ndërprerjet totale janë të rralla, ndërsa ndërprerjet lokale janë të rregullta, sepse nuk ka energji të mjaftueshme për të gjithë". Situata e ngrohjes varet shumë nga lloji i ndërtesës: "Ata që kanë gaz, si ne, mund të ngrohen sadopak. Ndërsa në shumë ndërtesa moderne gjithçka funksionon me energji elektrike. Kur ndërpritet energjia elektrike, nuk ka ngrohje, pompat nuk punojnë, madje edhe uji ndërpritet. Disa njerëz ngrohen në makinat e tyre: në mbrëmje, ulen në to, ngrohen pak, pastaj shkojnë në shtëpi dhe flejnë të veshur për të kursyer ngrohjen". Kjo situatë nuk prek veç Zaporizhzhian, por edhe qytete të tjera, si Kievi dhe Dnipro.
Solidaritet nga Papa dhe famullitë
Në këto rrethana kaq të vështira, famullitë po bëhen pikë themelore referimi. "Njerëzit - thotë Imzot Sobilo - vazhdojnë të vijnë në Meshë. Në bashkë-katedralen, në Shenjtëroren e Zotit Atë Mëshirëplotë, Fretërit Françeskanë Albertinë shpërndajnë bukë katër herë në javë. Vijnë përherë rreth një mijë e pesëqind vetë e, të shtunave, deri në dy mijë. Marrin bukë e reçel". Megjithatë, burimet po pakësohen. "Situata është shumë e ndërlikuar. Ndihma, gjithnjë e më e pakët, udhëtimi më i vështirë dhe jo të gjithë transportuesit pranojnë të na sjellin ndihmë. Por fretërit vazhdojnë të pjekin bukë e të dhurojnë reçel, ndërsa disa organizata i ndihmojnë”. E kështu vazhdon.....
Pas Krishtlindjes, mbërriti edhe një dërgesë e veçantë: "Një kamion me ndihma nga Kardinali Konrad Krajewski. Kishte makarona. Janë të mira, ndonëse pak pikante, ndaj njerëzit i vlerësojnë shumë sepse të ngrohin kur bën ftohtë. Edhe ushtarët në front i kërkojnë ndihmat: herë pas here vijnë t’i marrin sepse janë të lehta edhe për t'u mbajtur. E thonë se u shpëtojnë jetën.
Për Kishën lokale, ndihma e ushtrisë është përparësi. "Ndihma e ushtarëve tanë është themelore. Nëse nuk do të na mbronin, çdo ndihmë tjetër do të bëhej e pakuptimtë. Pushtuesit do të vinin dhe do të merrnin gjithçka. Kjo është arsyeja pse lutemi për ta dhe i mbështesim në çdo mënyrë të mundshme: ata po mbrojnë vendin tonë".
Lufta, barrë e rëndë
Situata ushtarake mbetet shumë e tensionuar. "Deri këtë dimër, ishte pak më e qetë" - shpjegon Monsinjor Sobilo. "Ne ishim të bindur se ushtria jonë do ta mbante agresorin larg qytetit. Tani i shohim rusët duke përparuar drejt Zaporizhzhies, fronti buçet e burrat tanë përballojnë vështirësi të mëdha". Në këto rrethana, e ftohta nuk na ndihmon: "Ata po bombardojnë qytetin, sistemin energjetik, gjithçka që na jep dritë e ngrohje. Civilët po vuajnë, e po ashtu edhe ushtarët. Ushtria ruse po shfrytëzon dimrin, për të përparuar. Lumi Dniepër është i ngrirë dhe grupet e sabotimit e të zbulimit po kalojnë nëpër akull".
