இயேசு காவியம்

இன்று நாம் கவிஞர் கண்ணதாசன் அவர்கள் தனது இறையருள் சிந்தனையால் வடித்த 'இயேசு காவியம்' என்னும் உன்னதப் படைப்பின் தொடக்கப் பகுதியைத் தியானிக்கவிருக்கிறோம். விவிலியத்தின் யோவான் நற்செய்தியின் முதல் அதிகாரத்தைத் தழுவி, கவிஞர் கண்ணதாசன் அவர்கள் ஆழமான தத்துவங்களோடும் எளிய தமிழோடும் வழங்கியுள்ள “ஆதியிலே வார்த்தை இருந்தார்"

ஆதியிலே வார்த்தை இருந்தார்

ஆதியில் இருந்தார் அவர்பெயர் வாக்கு

ஆண்டவ ருடனே அவர்தாம் இருந்தார்

 ஆண்டவ ராகவும் அவரே இருந்தார்

 அவரிட மிருந்தே அனைத்தும் தோன்றின

ஆவி என்பது அவருள் இருந்தது

 உயிரெனும் அஃதே ஒளியாய் நின்றது

ஒளியைஇவ் வுலகம் உணர மறுத்தது

இருளோ ஒளியை ஏற்க மறுத்தது

வேதனும் அவரை விசுவ சித்தோர்

 ஏற்றுக் கொண்டோர் எல்லோ ருக்கும்

 கடவுளின் மக்களாய்க் கனியும் வாழ்வை

 அன்பு கனிந்து அவரே அளித்தார்

 ‘வாக்கு’ மலர்ந்து மனுவுரு ஆனார்

 அவர்நினை விருந்து நாமனை வோரும்

 அருளையும் அன்பையும் அடைந்தே வாழ்ந்தோம்

வாக்கென உயிரென வழங்கும் இவரே.

இந்தப் பாடலின் வரிகள் உலகப் படைப்பின் மகத்தான ரகசியத்தையும், அந்தப் படைப்பிற்கு ஆதாரமாக விளங்கிய இறைவனின் வார்த்தையைப் பற்றியும் மிக நுட்பமாக விளக்குகின்றன. காலம் என்ற ஒன்று தொடங்குவதற்கு முன்பே, அதாவது 'ஆதியிலேயே” இறைவன் இருந்தார் என்பதையும், அவரோடு அவருடைய 'வாக்கு” அல்லது வார்த்தை இருந்தது என்பதையும் கவிஞர் முதல் பத்தியில் உறுதிப்படுத்துகிறார். இந்த வார்த்தை என்பது இறைவனிடமிருந்து பிரிந்த ஒரு ஒலி அல்ல; அது இறைவனோடு இருந்தது மட்டுமல்லாமல், அதுவே இறைவனாகவும் இருந்தது என்பதுதான் இங்குள்ள ஆன்மீக உண்மை. இதன் மூலம் இறைவனுக்கும் அவருடைய வார்த்தைக்கும் இடையிலான பிரிக்க முடியாத ஆழமான உறவை நாம் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

விவிலியத்தில் “வார்த்தையானவர் மனுவுருவானார்; நம்மிடையே குடிகொண்டார்" என்று சொல்லப்படுவதை கவிஞர் 'வாக்கு மலர்ந்து மனுவுரு ஆனார்” என மிகவும் கவித்துவமாக உருவகப்படுத்துகிறார். இது இறைவனின் பேரன்பு ஒரு மனித வடிவம் எடுத்து நம்மைத் தேடி வந்த மாபெரும் அதிசயத்தைச் சொல்கிறது. “வானம் பூமி படைத்தவர் வார்த்தையாக வந்தார் - நம் பாவப் பாரம் சுமக்கவே மனிதனாகப் பிறந்தார்" என்ற பாடல் வரிகள் விளக்குவது போல அந்த வார்த்தையே இந்த உலகத்தின் படைப்பிற்கும் மீட்பிற்கும் மூல காரணமாக இருக்கிறது. உலகில் நாம் காணும் வானம் பூமி மற்றும் ஒவ்வொரு அணுவும் அந்த வார்த்தையின் வழியாகவே தோன்றின என்பதை இந்தக் கவிதை வலியுறுத்துகிறது.

இறைவனின் வார்த்தையில் 'ஆவி' குடியிருந்தது என்பதன் மூலம், அது வெறும் பேச்சல்ல, அது உயிருள்ள ஒரு மாபெரும் சக்தி என்பதை நாம் அறியலாம். அந்த உயிரே மனிதர்களுக்கு ஒளியாக வந்து, அறியாமை என்னும் இருள் நிறைந்த இவ்வுலகில் நல்வழிகாட்டும் பேரொளியாக நின்றது. “ஒளியே உலகின் இருளை அகற்றும்" என்பது இயற்கையின் விதி என்றால் இங்கு இறைவனின் வார்த்தையே அந்த ஒளியாக மாறி மனித இதயங்களை வெளிச்சமாக்கியது. இருப்பினும் இருள் சூழ்ந்த இந்த உலகம் அந்த ஒளியை முழுமையாக உணரத் தவறிவிட்டது என்பதை கவிஞர் வருத்தத்துடன் பதிவு செய்கிறார். ஒளியை ஏற்க மறுத்து இருளிலேயே வாழ விரும்பும் மனித மனநிலையை 'இருளோ ஒளியை ஏற்க மறுத்தது” என்ற வரி சுட்டிக்காட்டுகிறது.

இருப்பினும், யாரெல்லாம் அந்தப் பேரொளியை முழு மனதோடு நம்பி விசுவாசித்தார்களோ அவர்களுக்கு ஒரு மிகப்பெரிய பாக்கியம் கிடைத்தது. அவர்களைக் கடவுள் தனது சொந்தக் குழந்தைகளாக ஏற்றுக்கொண்டு அவர்களுக்கு ஒரு புதிய கனிவான வாழ்வை அளித்தார். இது ஒரு சாதாரண மனிதனுக்குக் கிடைக்கும் ஆகச்சிறந்த கௌரவமாகும். இறைவனின் அன்பு 'கனிந்து” அவரே இந்த வாழ்வை அளித்தார் என்பது, நாம் தகுதியற்றவர்களாக இருந்தும் அவர் தன் கருணையால் நம்மைத் தேடி வந்தார் என்பதைச் சொல்கிறது. அவரது நினைவிலிருந்து நாம் அனைவரும் அருளையும் அன்பையும் அடைந்து வாழ்ந்தோம் அந்த அன்பு இன்றும் நம்மைத் தூய்மையான வழியில் நடத்திச் செல்கிறது.

கவிஞர் கபிலரின் கூற்றுப்படி "உலகம் ஒரு ஓவியம், அதை வரைந்தவன் இறைவன்; அவன் கையில் இருந்த தூரிகையே அவனது வார்த்தை" என்பதைப் போல, இந்த உலகத்தின் ஒவ்வொரு அசைவும் அந்த வார்த்தையின் நிழலில் தான் நடக்கிறது. வேதம் ஓதுபவர்கள் அவரைப் போற்றினாலும் அவரை முழுமையாக விசுவாசித்தவர்கள் மட்டுமே அந்தப் பலனை அனுபவிக்க முடியும். அறிவு மட்டும் போதாது ஆழ்ந்த நம்பிக்கையே கடவுளின் மக்களை உருவாக்கும் என்பதை இக்கவிதை உணர்த்துகிறது. வார்த்தையாகவும் உயிராகவும் ஒளியாகவும் விளங்கும் இவரே நமக்கு வாழ்வின் எல்லா நன்மைகளையும் வழங்குகிறார். அன்னை தெரசா அவர்கள் சொன்னது போல “இறைவனின் வார்த்தை என்பது நம் இதயத்தில் ஒளிரும் ஒரு சுடர் அது அணையாமல் பார்த்துக் கொள்வதே நம் கடமை."

கவிஞர் கண்ணதாசனின் இந்த உன்னதமான வரிகள் நம்மைப் படைத்த இறைவனின் வார்த்தையைப் பற்றிக்கொண்டு, ஒளியின் மக்களாக வாழ நமக்கு அழைப்பு விடுக்கின்றன.