ஆண்டின் பொதுக்காலம் – 19ஆம் ஞாயிறு

ஜெபமே நம் வாழ்வின் உயிர்மூச்சு

இன்று நாம் ஆண்டின் பொதுக்காலம் 19ஆம் ஞாயிற்றுக்கிழமையைச் சிறப்பித்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இன்றைய முதல் வாசகமும் நற்செய்தி வாசகமும் நம் உள்ளத்தை ஊடுருவும் இறைவார்த்தைகளை நமக்கு வழங்குகின்றன. இந்த இறைவார்த்தை நம் வாழ்வை வளப்படுத்தவும், நம்மை நல்வழிப்படுத்தவும், இறைவனோடு நம்மை நெருக்கமாக்கவும் உதவட்டும். இயேசு பகல் முழுவதும் மக்களுக்குப் போதிக்கிறார். நோயுற்றவர்களைக் குணப்படுத்துகிறார். இறையாட்சியை அறிவிக்கிறார். மக்கள் பசியால் வாடுவதைக் கண்டபோது, ஐந்து அப்பங்களையும் இரண்டு மீன்களையும் கொண்டு ஐயாயிரம் பேருக்கு உணவளிக்கிறார். அனைவரும் வயிறார உண்டனர். மீதியான உணவைச் சீடர்கள் பன்னிரண்டு கூடைகளில் சேகரித்தனர். அதன் பின்னர், சீடர்களை நோக்கி, “நீங்கள் உழைத்து களைத்திருக்கிறீர்கள். படகில் மறுகரைக்குச் செல்லுங்கள்; நான் பின்னர் உங்களிடம் வருகிறேன்” என்று கூறுகிறார். மக்களை அனுப்பிவிட்டு இயேசு தனியாக மலைக்குச் சென்று ஜெபிக்கிறார்.

இரவு முழுவதும் தந்தையாம் இறைவனோடு உறவாடிய இயேசு, விடியற்காலையில் கடல்மீது நடந்து சீடர்களை நோக்கி வருகிறார். அவரைக் கண்ட சீடர்கள் அஞ்சுகின்றனர். ஆனால் இயேசு அவர்களிடம், “துணிவுடன் இருங்கள்; நான்தான். அஞ்சாதீர்கள்” என்று கூறுகிறார். அப்போது பேதுரு, “ஆண்டவரே, நீர்தான் என்றால், நானும் கடல்மீது நடந்து உம்மிடம் வரக் கட்டளையிடும்” என்று கேட்கிறார். இயேசு, “வா” என்று கூறுகிறார். பேதுருவும் படகைவிட்டு இறங்கி கடல்மீது நடக்கத் தொடங்குகிறார். ஆனால், பலத்த காற்றைக் கண்டபோது அவர் அஞ்சுகிறார். இயேசுவின் மீது வைத்திருந்த பார்வையை விலக்குகிறார். உடனே மூழ்கத் தொடங்குகிறார். “ஆண்டவரே, என்னைக் காப்பாற்றும்!” என்று கதறுகிறார். இயேசு உடனடியாகக் கையை நீட்டி அவரைப் பிடித்துத் தூக்குகிறார்.

இந்த நிகழ்வு நமக்கு பல முக்கியமான பாடங்களை வழங்குகிறது. அவற்றில் முதலாவது பாடம் – நாம் ஜெபிக்க வேண்டும். பகல் முழுவதும் உழைத்த இயேசு, இரவில் தனிமையில் சென்று ஜெபிக்கிறார். இறையாட்சியை அறிவித்தவர் ஜெபிக்கிறார். நோயுற்றவர்களைக் குணப்படுத்தியவர் ஜெபிக்கிறார். மக்களுக்குச் சேவை செய்தவர் ஜெபிக்கிறார். இதிலிருந்து நாம் ஓர் உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: ஜெபம் என்பது வாழ்க்கையின் ஒரு கூடுதல் செயல்பாடு அல்ல; அது வாழ்க்கையின் அடிப்படை.

ஒரு வாகனத்திற்கு இயந்திரம் எவ்வளவு முக்கியமோ, அதுபோல ஒரு கிறிஸ்தவரின் வாழ்விற்கு ஜெபம் முக்கியமானது. இயந்திரம் இல்லாமல் வாகனம் இயங்க முடியாது. அதுபோல ஜெபம் இல்லாமல் நமது ஆன்மிக வாழ்க்கை வலிமையுடன் இயங்க முடியாது.

சிலர், “எனக்கு ஜெபிக்க நேரமில்லை” என்று கூறுகிறார்கள். ஆனால் இயேசுவைப் பாருங்கள். நாள் முழுவதும் உழைத்த பின்னரும், இரவில் தனியாகச் சென்று ஜெபிக்கிறார். ஏனென்றால், ஜெபமே அடுத்த நாளுக்கான அவரது வலிமையாக இருந்தது. ஜெபம் என்பது நமக்குத் தேவை ஏற்படும் போது மட்டும் இறைவனை நாடுவது அல்ல. துன்பம் வந்தால் மட்டும் கோவிலுக்குச் செல்வதும், நோய் வந்தால் மட்டும் மாலை அணிவதும், வேண்டுதல் நிறைவேறியதும் இறைவனை மறந்துவிடுவதும் உண்மையான ஜெப வாழ்க்கை அல்ல.

ஜெபம் என்பது இறைவனோடு தொடர்ந்து உறவில் வாழ்வது.

நமது வாழ்க்கையே ஜெபமாகவும், நமது ஜெபமே வாழ்க்கையாகவும் மாற வேண்டும். இன்றைய முதல் வாசகத்தில் இறைவாக்கினர் எலியாவையும் சந்திக்கிறோம். அவர் மனமுடைந்து, அச்சமடைந்து, உயிருக்கு பயந்து குகைக்குள் சென்று மறைந்துகொள்கிறார். அப்போது ஆண்டவர் அவரை நோக்கி, “எலியா, இங்கே நீ என்ன செய்கிறாய்?” என்று கேட்கிறார். பெரும் காற்று வீசுகிறது. பின்னர் நிலநடுக்கம் ஏற்படுகிறது. நெருப்பு தோன்றுகிறது. ஆனால் அவற்றில் எதிலும் இறைவனின் பிரசன்னத்தை எலியா காணவில்லை. இறுதியில், மெல்லியதொரு குரலை அவர் கேட்கிறார். அந்த மெல்லிய குரலில் இறைவன் அவரிடம் பேசுகிறார். அவரைத் தேற்றுகிறார். ஊக்கப்படுத்துகிறார். மீண்டும் பணிக்குத் திரும்பும்படி அழைக்கிறார். ஜெபத்தின் மூலம் இறைவனைச் சந்தித்த எலியா, புதிய வலிமையுடன் குகையிலிருந்து வெளியே வருகிறார். இதுதான் ஜெபத்தின் வல்லமை.

ஜெபம் நம்மை மாற்றுகிறது. ஜெபம் நமக்கு புதிய நம்பிக்கையைத் தருகிறது. ஜெபம் நம்மைத் தேற்றுகிறது. ஜெபம் நம்மை மீண்டும் எழச் செய்கிறது.

இன்றைய உலகில் பலர் பிரச்சினைகள், கடன், தோல்வி, குடும்பச் சிக்கல்கள், தனிமை போன்றவற்றால் மனமுடைந்து போகிறார்கள். சில நேரங்களில், “வாழ்வதற்கு வழியே இல்லை” என்று நினைக்கிறார்கள். ஒரு சிறுவன் தனது தாய் வாழ்க்கையின் துன்பங்களைப் பற்றி பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். ஒருநாள் அவன் தாயிடம், “அம்மா, சாவதற்கு இவ்வளவு வழிகள் இருக்கும்போது, வாழ்வதற்கு ஒரு வழி இல்லையா?” என்று கேட்டான். ஆம், அன்புக்குரியவர்களே, வாழ்வதற்கான வழியை நமக்குக் கற்றுத்தருவது ஜெபம். ஜெபம் நம்மை இறைவனோடு இணைக்கிறது. இறைவனின் அன்பை அனுபவிக்கச் செய்கிறது. நம்முடைய துன்பங்களுக்கு நடுவிலும் நம்பிக்கையோடு வாழக் கற்றுத்தருகிறது. இன்றைய நற்செய்தியில் பேதுரு இயேசுவிடம், “நானும் கடல்மீது நடந்து வரட்டுமா?” என்று கேட்கிறார். கேட்பதில் தவறில்லை. ஆனால், அவர் இயேசுவின் மீது வைத்திருந்த பார்வையைத் தொடர்ந்து நிலைநிறுத்தியிருக்க வேண்டும்.

இயேசுவை நோக்கிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது பேதுருவால் கடல்மீது நடக்க முடிந்தது. ஆனால், காற்றையும் அலைகளையும் பார்த்தபோது அவர் அஞ்சினார். இயேசுவின் மீது இருந்த பார்வையை விலக்கியதும் அவர் மூழ்கத் தொடங்கினார். இதுதான் நமது வாழ்க்கையிலும் நடக்கிறது. பிரச்சினைகளை மட்டுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் நாம் பயப்படுவோம். தோல்வியை மட்டுமே பார்த்தால் நம்பிக்கையை இழப்போம். ஆனால், பிரச்சினைகளுக்கு நடுவிலும் இயேசுவை நோக்கிப் பார்த்தால், நம்பிக்கையோடு முன்னேற முடியும். ஆகவே, நமது பார்வை எப்போதும் இயேசுவின் மீது இருக்கட்டும். இயேசு தமது சீடர்களிடம், “விழித்திருந்து ஜெபியுங்கள்” என்று கூறினார். விழிப்பான வாழ்க்கைக்கும் ஜெபத்திற்கும் நெருங்கிய தொடர்பு உள்ளது. ஜெபிக்கும் மனிதர் இறைவனோடு இணைந்திருக்கிறார். இறைவனோடு இணைந்திருக்கும் மனிதர் சோதனைகளின் நடுவிலும் நிலைத்திருக்கிறார்.

அன்புக்குரிய சகோதர சகோதரிகளே!

இன்றைய உலகில் நமக்கு எல்லாவற்றிற்கும் நேரம் இருக்கிறது. சமூக ஊடகங்களைப் பார்க்க நேரம் இருக்கிறது. காணொளிகளைப் பார்க்க நேரம் இருக்கிறது. பல்வேறு பொழுதுபோக்குகளுக்கு நேரம் இருக்கிறது. ஆனால், இறைவனோடு பேசுவதற்கு நேரமில்லை என்று நாம் கூறுகிறோம். இது நம்மைச் சிந்திக்க வைக்க வேண்டும்.

மரத்திற்கு வேர் எவ்வளவு முக்கியமோ, நமது வாழ்க்கைக்கு ஜெபம் அவ்வளவு முக்கியம்.

வேரை இழந்த மரம் நிலைத்து நிற்க முடியாது. அதுபோல ஜெபத்தை இழந்த ஆன்மிக வாழ்க்கையும் நிலைத்திருக்க முடியாது. எனவே, ஜெபத்தை நமது வாழ்க்கையின் உயிர்மூச்சாகக் கொள்வோம். ஜெபிக்கும் மனிதர்களாகவும், நம்பிக்கையின் மனிதர்களாகவும், இறைவனின் அன்பைச் சுமந்து செல்லும் மனிதர்களாகவும் வாழ்வோம். நமது ஒவ்வொரு நாளையும் ஜெபத்தோடு தொடங்குவோம். நமது பணிகளை ஜெபத்தோடு செய்வோம். துன்பங்களில் ஜெபிப்போம். மகிழ்ச்சியில் நன்றி செலுத்துவோம். இறுதியில், நமது வாழ்க்கையே இறைவனுக்கான ஒரு ஜெபமாக மாறட்டும்.

ஜெபமே நம் பலம்.
ஜெபமே நம் நம்பிக்கை.
ஜெபமே நம் வெற்றி.

ஆண்டவரின் அருளால் நமது வாழ்வு வசந்தமாகட்டும். இறைவனின் பிள்ளைகளாக, ஜெப வாழ்க்கையில் நாள்தோறும் வளர்வதற்கு நம்மை அர்ப்பணிப்போம்.

இறைவன் நம் அனைவரையும் ஆசீர்வதிப்பாராக!

நன்றி. வணக்கம்.