Papa XIV Leo İncil məhəbbətinin üç ölçüsü haqqında danışıb
“RƏBBİN MƏLƏYİ”
Müqəddəs Peter Meydanı
Rəbb günü, 28 iyun 2026-cı il
Əziz bacı və qardaşlar, Rəbb gününüz mübarək olsun!
Bugünkü İncildə (Matta 10, 37-42) biz İsanın Onun ardınca getmək və Padşahlığının şahidi olmaq barədə bəzi çağırışlarını eşidirik. Rəbb bizdən təkcə müəyyən zahiri əməllər gözləmir. O, bizi Özünə bütün qəlbimizlə bağlanan sevgi münasibətinə dəvət edir. Belə bir məhəbbətin bəhrə verməsi üçün isə ən azı üç şərt lazımdır: ayrılmağı bacarmaq, itirməyə hazır olmaq və qəbul etmək.
İlk növbədə, ayrılmağı bacarmaq. İsa deyir: «Atasını və ya anasını Məndən çox sevən Mənə layiq deyil; oğlunu və ya qızını Məndən çox sevən də Mənə layiq deyil» (37-ci ayə). Rəbb həvarilərini Müjdəni təbliğ etməyə göndərərkən onların heç nəyə bağlı qalmayan azad insanlar olmasını istəyirdi. Lakin bu sözlər yalnız həvarilərə aid deyil. Çünki insanın ən dərin və ən əziz münasibətləri belə yalnız Məsihin bəxş etdiyi məhəbbətdə öz həqiqi kamilliyini tapır. Bunu ailə həyatında aydın görmək mümkündür. İnsan evlənərkən valideynin evini tərk edir ki, həyat yoldaşı ilə yeni və ayrılmaz birlik qura bilsin (Matta 19, 6). Biz onlara öz ayaqları üzərində durmağı və müstəqil qərarlar verməyi öyrətdikdə, onların yetkinləşməsinə və həqiqi xoşbəxtliyi tapmasına kömək etmiş oluruq. Müqəddəs Avqustin yazır: «Sevdiyin şeydən ayrılmaq ağrılıdır. Ancaq əkinçi də torpağa səpdiyi toxumu bir müddətlik itirir» (Vəz 330, 2). Toxum yalnız torpağa düşüb «itirildikdə» cücərir və bəhrə verməyə başlayır.
Bu mənada məhəbbət həm də itirməyi bacarmaq deməkdir. Bunu anlamaq bizim üçün heç də asan deyil. Xüsusilə də itirməyin zəiflik kimi qəbul olunduğu, sahib olmağa və toplamağa həddindən artıq aludə olduğumuz bir dünyada. Lakin məhəbbət yalnız insan özünü başqasına bəxş etdikdə bəhrə verir. Başqasına yer açmaq üçün özümüzdən bir qədər «imtina etməyə», dostumuzu dinləmək üçün vaxtımızın bir hissəsini verməyə, çətin günlərində onun yanında olmaq üçün rahatlığımızdan vaz keçməyə hazır olduqda məhəbbət həqiqətən bar gətirir. İncilə görə, həyatını yalnız özü üçün qoruyub saxlamaq istəyən insan, əslində, onu itirir (39-cu ayə). Çünki o, ürəyini məhəbbətin sevincinə açmır və nəticədə bəhrəsiz qalır. Məhz buna görə İsa bizi çarmıxı qəbul etməyə çağırır. O, Özünü tamamilə bəxş etdi, Özünü fəda etdi və məhz bunun sayəsində biz Onun həyatını bütün dolğunluğu ilə qəbul edə bildik. Eyni şəkildə, əgər biz də öz həyatımızı özünü bəxş etməyin məntiqi ilə yaşasaq, münasibətlərimizdə yeni həyata yol açmağa qadir olacağıq.
Nəhayət, qəbul etmək. Məhəbbət konkret seçimlərdə və əməllərdə özünü göstərir. O, hər gün etdiyimiz kiçik xeyirxahlıq nümunələrindən ibarətdir; məsələn, susayana bir stəkan su verməkdən (bax: 42-ci ayə). İsa şagirdlərini heç bir azuqə götürmədən göndərdi ki, başqalarının yardımına möhtac olmaqla qarşılaşdıqları insanlarda qonaqpərvərlik ruhunu oyatsınlar. İsanın adı ilə gələnləri qəbul edən, əslində, Onun Özünü və Onu göndərən Səmavi Atanı qəbul edir. Çünki Rəbbə məhəbbət həmişə bacı və qardaşlarımızı qəbul etməyi də özündə ehtiva edir.
Əziz dostlar, gəlin Oğlunu sevən və eyni zamanda Onu itirəcəyini də bilən Müqəddəs Bakirə Məryəmin şəfaətini diləyək. Qoy o, bizə Məsihin məhəbbətinin təvazökar və sevinc dolu şahidləri olmağı öyrətsin.
