Поль Турнье. Калі блізкія далёкія. Частка 2

Чаму нават самыя блізкія людзі з часам могуць стаць чужымі адзін аднаму? Як адбываецца, што дом, які павінен быць месцам любові і бяспекі, ператвараецца ў прастору крыўдаў, маўчання і ўзаемнага асуджэння?

У другой частцы разважанняў над кнігай швейцарскага мысляра Поля Турнье ксёндз Раман Суша звяртаецца да тэмы сужэнскай блізкасці і адчужэння. Размова ідзе пра ролі, якія мы несвядома пачынаем граць у сям'і, пра жаданне кантраляваць замест таго, каб любіць, пра раны дзяцінства, што ўплываюць на нашыя адносіны, і пра небяспеку лічыць, што мы ўжо цалкам ведаем свайго мужа ці жонку.

Ці ёсць выйсце з гэтага заганнага кола? Поль Турнье перакананы, што сапраўдныя змены пачынаюцца не з патрабаванняў да іншага чалавека, а з уласнага ўнутранага сталення. Калі мы перастаём чакаць, што муж або жонка запоўняць усе нашы душэўныя недахопы, і вучымся бачыць у іх не сродак для ўласнага суцяшэння, а чалавека са сваімі ранамі, страхамі і патрэбамі, тады адкрываецца шлях да сапраўднай блізкасці. Гэта пераход ад патрабавання “дай мне” да пытання “хто ты?”.