ರೊಸೆಲಿನ್ ಹಮೆಲ್ ಮತ್ತು ನಸ್ಸೆರಾ ಕೆರ್ಮಿಷೆ: ದುಃಖವನ್ನು ಮೀರಿ
ಈ ಕೆಳಗೆ ರೊಸೆಲಿನ್ ಹಮೆಲ್ ಮತ್ತು ನಸ್ಸೆರಾ ಕೆರ್ಮಿಷೆ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಡೆದ ಸಂದರ್ಶನದ ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಫ್ರೆಂಚ್ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಅನುವಾದಿಸಲಾಗಿದ್ದು, ಸರಾಗತೆ ಮತ್ತು ಓದಲು ಸುಲಭವಾಗುವಂತೆ ನೀಡಲಾಗಿದೆ.
ಪ್ರಶ್ನೆ: ರೊಸೆಲಿನ್, ನಸ್ಸೆರಾ ಅವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ನಿಮಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದ್ದು ಏನು?
ರೊಸೆಲಿನ್ ಹಮೆಲ್: ಇದು ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. “ನನಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಯಾರು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು?” ಎಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷ ಈ ಹುಡುಕಾಟ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನಾನು ದೇವರನ್ನು ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದೆ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಿದ ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಭಾಷಣೆಯೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಂತಿತ್ತು. ಆದರೆ ನನಗೆ ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾನು ದೇವರ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, “ನನ್ನ ದೇವರೇ, ನನಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಯಾರು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿಸು” ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ನನಗೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಅನಿಸಿತ್ತು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ನನಗೆ ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯ ಕುರಿತು ಯೋಚಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ—ನನ್ನಂತೆಯೇ ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯಾಗಿದ್ದ ಆ ತಾಯಿಯ ಕುರಿತು. ನಾನು ನಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ನೋಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ.
ಅವಳ ನೋವು, ಅವಳ ಯಾತನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದ ತಿಂಗಳುಗಳ ಹೋರಾಟವನ್ನು ನಾನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ತನ್ನ ಮಗನು ತನ್ನ ತಾಯಿ ಎಂದಿಗೂ ಬಯಸದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದ. ಅವಳು ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗಿದ್ದ ತಿರಸ್ಕಾರದ ನೋಟಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಒಬ್ಬ ತಾಯಿಯಾಗಿ ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಅಪರಾಧಭಾವದ ಭಾರವನ್ನು ನಾನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡೆ. ಆಗ ನನಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು—ನನಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರಬಹುದಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.
ನಾನು ನನ್ನೊಳಗೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ: “ಇದೇ ಅದು. ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಯ ನಂತರ ಮತ್ತು ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದ ನಂತರ ನಾನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಜೀವನದ ದಾರಿ, ಅರ್ಥದ ದಾರಿ ನನಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಈಗ, ರೊಸೆಲಿನ್, ನೀನು ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕು. ಈ ತಾಯಿ ವಾಸಿಸುವ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವ ದಾರಿಯನ್ನು ನೀನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.”
ಪ್ರಶ್ನೆ: ನಸ್ಸೆರಾ, ರೊಸೆಲಿನ್ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ನಿಮಗೆ ಹೇಗನಿಸಿತು?
ನಸ್ಸೆರಾ ಕೆರ್ಮಿಷೆ: ಅದು ಕೂಡ ದೀರ್ಘ ಪ್ರಯಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ಮೊದಲು ನಾವು ದೂರವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೆವು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಬಹಳ ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದವು. ನಂತರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ನಿಜವಾದ ಸಂವಾದ ಬೆಳೆಯಿತು.
ಒಂದು ದಿನ ರೊಸೆಲಿನ್ ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿದರು: “ನಾನು ಸೇಂಟ್-ಎಟಿಯೆನ್ಗೆ ಬಂದರೆ, ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದೀರಾ?”
ನಾನು, “ಖಂಡಿತ. ನಾನು ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದೆ.
ಆ ಭೇಟಿಗಾಗಿ ನಾನು ಬಹಳ ಸಮಯದಿಂದ ಆಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ದಾಳಿ ನಡೆದಾಗ ದೇವಾಲಯದೊಳಗಿದ್ದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಹೋದರಿಯರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ರೊಸೆಲಿನ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಸಂತೋಷ ತಂದಿತು. ಅವರು ನನ್ನ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದು ನಾನು ಅದನ್ನು ತೆರೆದಾಗ, ನಾನು ತುಂಬಾ ಭಾವುಕಳಾಗಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಮಾತು ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ, “ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ” ಎಂದು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ನನಗೆ ಅವರ ಕ್ಷಮೆ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.
ಪ್ರಶ್ನೆ: ರೊಸೆಲಿನ್, ನೀವು ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಯಾಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೀರಿ. ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ಸಾಧ್ಯವೆಂದು ನಿಮಗೆ ಅರಿವಾದ ಅಥವಾ ಅನುಭವವಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕ್ಷಣವಿತ್ತೇ?
ರೊಸೆಲಿನ್ ಹಮೆಲ್: ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ನಿಜವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಅಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಾನು ಹಿಂದೆಂದೂ ಎದುರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಷ್ಟ. ಅದು ಅಪರಾಧದ ಗಂಭೀರತೆಯ ಮೇಲೂ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನಾನು ಜೀವನದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಎದುರಿಸಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮಗಳು ನನಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ: “ಅಮ್ಮ, ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ.” ನಾನು ಕೂಡ ಸುಲಭವಾಗಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಬದುಕಲು ನನಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಸಂಗತಿಗಳಿದ್ದವು. ನೀವು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಯಿಸಿದ ಅಥವಾ ಅವಮಾನಿಸಿದ ಒಂದು ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಅನಂತಕಾಲ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂದು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ಒಂದುಗೂಡಿಸಿರುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದು ಸಮಾಜದ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಪಾರವಾದ ಮತ್ತು ಬಹುತೇಕ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ ಕಾರ್ಯವೆಂದು ಕಾಣಿಸಿತು.
ಏಕೆ? ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ ಒಂದೇ ಅಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವಂತಿತ್ತು.
ನಾವು ಇಬ್ಬರೂ ಅನುಭವಿಸಿದ ಆ ದುರಂತ ದಿನ, ಆ ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹಿಂಸೆಯ ದಿನ, ಈ ಕುಟುಂಬದ ವಿರುದ್ಧ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ದ್ವೇಷವು ಸೇಡು, ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಾನವೀಯತೆಯ ನಾಶಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಆ ಜೀವಗಳ ಬಲಿದಾನದಿಂದಾಗಿ ನಮಗೆ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸದಿರುವ ದೇವರ ಕೃಪೆ ದೊರಕಿತೇ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಯಾವುದೇ ಸದಸ್ಯರೂ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಅಂತ್ಯಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಮೊದಲು ರೂಯೆನ್ನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರು ಅದನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲು ನಮಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ನನ್ನ ಸಹೋದರಿಯ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದರು. ನಾಲ್ಕು ಜನರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಕಾಗುವ ಸಣ್ಣ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ನಲ್ಲಿ ನಾವು ಹನ್ನೆರಡು ಜನರಿದ್ದೆವು.
ನಾವು ಆರಂಭಿಸುವ ಮೊದಲು ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿದರು: “ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷದ ಭಾವನೆ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದೆಯೇ” ಅವರು ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ದ್ವೇಷ ಎಂಬುದು ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಕುಟುಂಬದ ಇತರ ಸದಸ್ಯರು ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆದರುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಅಥವಾ ಅವರಿಗೂ ದ್ವೇಷ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ.
ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ಮಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದಳು: “ತಂದೆಯೇ, ನೋವು ಎಷ್ಟೊಂದು ಅಪಾರವಾಗಿದೆಯೆಂದರೆ, ದ್ವೇಷಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಗವೇ ಇಲ್ಲ.” ಅದು ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಅದ್ಭುತವಾದ ಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು—ದೇವರು ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ಕೃಪೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ, ವಿಶ್ವ ಯುವಜನ ದಿನಕ್ಕಾಗಿ ಕ್ರಾಕೋವ್ನಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಯುವಜನರ ಕುರಿತು ನನ್ನ ಮಗಳ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದೆ. ಯಾಜಕರು ಯುವಜನರಿಗೆ ಹಾಡುವುದನ್ನೂ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುವುದನ್ನೂ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಹತ್ತಿರದ ದೇವಾಲಯಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿ ದ್ವೇಷವು ಬೇರುಬಿಡದಂತೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆಗ ನಾನು ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ: “ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಏಕೆ ದ್ವೇಷ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಈಗ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.”
ಆ ದಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದಿಂದ ಬಂದ ಸಾವಿರಾರು ಯುವಜನರು ದ್ವೇಷವು ಬೇರುಬಿಡದಂತೆ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮಗೆ ದ್ವೇಷದ ಅನುಭವವಾಗದಿರುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಲ್ಲ. ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ ಒಡೆದುಹೋಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪುನರ್ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿತು. ಈ ಭೇಟಿಯ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ, ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕಳೆದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅದೆಲ್ ಎಂಬ ಬಾಲಕ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಗಿದ್ದನು ಎಂಬುದನ್ನು—ಅವನ ಬಾಲ್ಯ, ಅವನ ಸಂತೋಷಗಳು, ಅವನ ಆಯ್ಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವನ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು—ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ನಂಬಿಕೆ ಒಡೆದು ತುಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಇಂದು ಅದು ಬಲವಾಗಿದೆ. ಇಂದು ನಾನು ಅದರ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಲು ಧೈರ್ಯಪಡುತ್ತೇನೆ.
ಪ್ರಶ್ನೆ: ನಸ್ಸೆರಾ, ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅಪಾರ ನೋವನ್ನು ನೀವು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಆದರೆ ಇದರೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ರೀತಿಯ ನೋವು ಮತ್ತು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಎದುರಿಸಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ನಾನು ಊಹಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅವು ಯಾವುವು?
ನಸ್ಸೆರಾ ಕೆರ್ಮಿಷೆ: ಇಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನೋವಿನ ಜೊತೆಗೆ ಅಪರಾಧಭಾವ, ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ಕೋಪವೂ ಇತ್ತು. ನಾನು ನಿರಂತರವಾಗಿ “ಏಕೆ?” ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಏನಾಯಿತು ಎಂಬುದು ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ದಾಳಿಯನ್ನು ನಾನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನಾನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರಗಳಿರಲಿಲ್ಲ.
ನಾನು ಸಮಾಜದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತು ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದ್ದರೂ ನನಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡದ ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದೆ. ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ನನಗೆ ಕೋಪವಿತ್ತು. ನನಗೆ ಅವಮಾನವೂ ಆಗಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ನನ್ನ ಮಗ ಭಯಾನಕವಾದ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದ. ನನಗೆ ಅಪರಾಧಭಾವವೂ ಇತ್ತು.
ನಾನು ನನಗೆ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ: “ನಾನು ಅವನ ತಾಯಿ. ಅವನ ತಂದೆ ಮತ್ತು ನಾನು ಅವನನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ್ದೇವೆ. ನಾವು ಎಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆವು? ನಮ್ಮ ಮಗ ಹೀಗೆ ಆಗಲು ಅವನ ಬೆಳೆವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಯಾವ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದೆವು?” ಈ ಎಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಬೆರೆತು ನೋವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಳಗೊಳಿಸಿದವು.
ಪ್ರಶ್ನೆ: ರೊಸೆಲಿನ್, ಅವರ ಮರಣಕ್ಕೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾದ ಬಳಿಕ, ನಿಮ್ಮ ಸಹೋದರ ಜಾಕ್ ಅವರ ಕುರಿತು ಜಗತ್ತು ಏನನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ನೀವು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ—ಅವರ ಮರಣದ ಕುರಿತು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅವರ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸೇವೆಯ ಕುರಿತು?
ರೊಸೆಲಿನ್ ಹಮೆಲ್: ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಅವರು ಇತರರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದ ಜೀವನವನ್ನು ಜನರು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾದ, ಆದರೆ ಅಪಾರ ವಿನಯದಿಂದ ಬದುಕಿದ ಜೀವನವನ್ನು ಜನರು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅವರು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಯಂತಿದ್ದರು—ಬಹಳ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲೇ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಬಹಳಷ್ಟನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ತಣ್ಣಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹೊಸ ಧರ್ಮಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ತೆರಳಿ ಯಾರನ್ನೂ ಇನ್ನೂ ಪರಿಚಯವಾಗದಿದ್ದಾಗ. ಅವರು ತುಂಬಾ ಸಂಕೋಚ ಸ್ವಭಾವದವರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಜನರು ಅವರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಕಟಗಳನ್ನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವರು ಬೇರೆಯದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.
ನಾನು ನನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಹೋದಾಗ, ಧರ್ಮಸಭೆಯ ಸದಸ್ಯರು ಆಗಾಗ್ಗೆ ನನಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು: “ನಿಮ್ಮ ಸಹೋದರರನ್ನು ನೀವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.”
ಜನರನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಅವರು ಆತ್ಮೀಯರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಮಾತನಾಡುವುದನ್ನು ಮತ್ತು ಅವರಿಂದ ಸಾಂತ್ವನದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದನ್ನು ಜನರು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಧರ್ಮಶಿಕ್ಷಣ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮಕ್ಕಳೂ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಸಂಕೋಚವನ್ನು ಮೀರಿ ಇತರರಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಅವರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡಲು ಅವರು ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡರು.
ಅವರ ಧರ್ಮಗುರು ತರಬೇತಿ ಮುಗಿದಾಗ, ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದ ಜಾಕ್ ಧರ್ಮಗುರುವಾಗುವುದು ಕಷ್ಟವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ತರಬೇತಿ ಕೇಂದ್ರದ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಅವರು ಧರ್ಮಗುರು ಸೇವೆಯ ಆರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಶಾರ್ಲ್ ದೆ ಫುಕೋ ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಶ್ವೇತ ಪಿತೃಗಳಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಅಷ್ಟು ಉತ್ತಮವಾಗಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿಸಲಾಯಿತು. ಅದು ಅವರಿಗೆ ಅಪಾರ ನೋವು ಮತ್ತು ಆಳವಾದ ನಿರಾಶೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು.
ವಯಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಅವರು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಶಾರ್ಲ್ ದೆ ಫುಕೋ ಅವರ ಜೀವನದ ಕುರಿತು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಿಬಿರಿನ್ನ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ನಾವು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ Of Gods and Men ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ನಂತರ.
ನನ್ನ ಸಹೋದರ ತುಂಬಾ ವಿನಯಶೀಲ ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಏಕಾಂತಪ್ರಿಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರು ಎಂದಿಗೂ ಚಿತ್ರಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗ ಅವರು ನನಗೆ ದೂರವಾಣಿ ಮಾಡಿ, ಅದನ್ನು ನೋಡಲು ತಾವು ಹೋಗಿದ್ದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಗಳು, ಶಾರ್ಲ್ ದೆ ಫುಕೋ ಮತ್ತು ತಿಬಿರಿನ್ನ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳು ನಮ್ಮ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂತಹ ದುಷ್ಟ ಚಿಂತನೆಗೆ ಮಾನವರು ಹೇಗೆ ಒಳಗಾಗಬಲ್ಲರು ಎಂಬುದು ಅವರಿಗೆ ಬಹಳ ನೋವುಂಟುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಪ್ರಶ್ನೆ: ನಸ್ಸೆರಾ, ಇಂದು ನೀವು ಯುವಜನರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾದಾಗ, ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷದ ಸಂದೇಶಗಳಿಗೆ ಅವರು ಒಳಗಾಗದಂತೆ ತಡೆಯಲು ಅವರಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ?
ನಸ್ಸೆರಾ ಕೆರ್ಮಿಷೆ: ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಕೆಲವು ಪ್ರಯೋಜನಗಳಿವೆ. ಅವು ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅವು ಅಪಾಯಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿವೆ. ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳು ಅವರನ್ನು ತಪ್ಪು ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ: “ನೀವು ಏನು ಕೇಳುತ್ತೀರಿ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿ. ನೀವು ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ಸತ್ಯವೇ ಮತ್ತು ನೀವು ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೀರಾ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ಕೇಳಿ.”
ಯುವಜನರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸುಲಭವಾದ ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಷಯ ಸುಲಭವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಒಳ್ಳೆಯದೇ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಕಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ ಅದು ತಪ್ಪಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಷ್ಟಕರವಾದ ದಾರಿಯೇ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ಅವರು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಬೇಕು ಎಂದು ನಾನು ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಏಕೆಂದರೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅಪಾಯಕಾರಿ ದಾರಿಯತ್ತ ಎಂದಿಗೂ ಕರೆದೊಯ್ಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದ ಮೂಲಭೂತ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವುದೂ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯ. ಆಗ ಸತ್ಯವಲ್ಲದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವವರನ್ನು ಅವರು ಗುರುತಿಸಬಲ್ಲರು ಮತ್ತು ದಾರಿ ತಪ್ಪುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು.
ಪ್ರಶ್ನೆ: ನೀವು “ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಸಹೋದರಿ”ಯರಾಗಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷ್ಯದ ಮೂಲಕ ನೀವು ಏನನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತೀರಿ?
ನಸ್ಸೆರಾ ಕೆರ್ಮಿಷೆ: ನಾವು ಯಾವುದೇ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ—ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕದ ಮೂಲಕವೂ—ಶಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಸಾರಲು ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಶಾಂತಿಯ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇವೆ. ಯುದ್ಧಗಳಿಂದ ಏನೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಜನರು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ನಾವು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ. ಯುದ್ಧಗಳು ವಿನಾಶ, ದುಃಖ ಮತ್ತು ಕಹಿತನವನ್ನು ಮಾತ್ರ ತರುತ್ತವೆ. ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ನಾವು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಮಾನವಕುಲವು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಸ್ತುತ ನಾವು ವಿನಾಶದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಇಂದು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಯುದ್ಧಗಳು ಹಣ, ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾವು ಕೇವಲ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬದುಕಲು ಬಯಸುತ್ತೇವೆ.
ರೊಸೆಲಿನ್ ಹಮೆಲ್: ನಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಾಕ್ಷ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ನಾವು ನೀಡಲು ಬಯಸುವ ಸಂದೇಶವೆಂದರೆ—ಎಲ್ಲ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗೂ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ನೋವನ್ನು ಮೀರಿ, ಅಪರಾಧವನ್ನು ಮೀರಿ, ಟೀಕೆಯನ್ನು ಮೀರಿ, ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ಅದೇ ನಮ್ಮ ಉದಾಹರಣೆಯ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸಾಕ್ಷ್ಯದ ಅರ್ಥ. ನಸ್ಸೆರಾ ಮತ್ತು ನಾನು ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಧೈರ್ಯಪಟ್ಟದ್ದರಿಂದ, ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಾವು ನಮ್ಮ ಆಂತರಿಕ ಶಾಂತಿಯನ್ನು, ಜೀವನದ ಹೊಸ ಉಸಿರನ್ನು ಮತ್ತು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದ ಭರವಸೆಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕಂಡುಕೊಂಡೆವು. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಈ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ: ನಮ್ಮ ಭಿನ್ನತೆಗಳು ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಾಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಪರಸ್ಪರ ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಧೈರ್ಯಪಡೋಣ.
ದೇವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವುದು ಎಂದರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವುದಾಗಿದೆ.
ಈ ಮಾತುಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವು ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಕಡೆಗೆ ಕೈಚಾಚಲು—ಅವರ ಭಿನ್ನತೆ, ಅವರ ಸಂಕಟ ಮತ್ತು ಅವರ ನೋವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು—ನಾವು ಧೈರ್ಯಪಟ್ಟಾಗ, ನಮ್ಮ ಭೇಟಿಗಳು ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುತ್ತವೆ, ಭ್ರಾತೃತ್ವವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ದ್ವೇಷ, ಸೇಡು ಹಾಗೂ ಹಿಂಸೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಜಾಗವಿಲ್ಲದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ.
ನಮ್ಮ ಲೇಖನವನ್ನು ಓದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಧನ್ಯವಾದಗಳು. ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಸುದ್ದಿಪತ್ರಕ್ಕೆ ಚಂದಾದಾರರಾಗುವ ಮೂಲಕ ನೀವು ಸದಾ ಇತ್ತೀಚಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.(ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ).
