Më 24 korrik kalendari përkujton shën Kristinën, martire

Vatican News

Më 24 korrik, kalendari kishtar përkujton Shën Kristinën, virgjër dhe martire, pajtore qiellore e qytetit të Bolsenës, në Itali. Historia e kësaj shenjtoreje të re, e cila jetoi midis shekullit V dhe VI, është një nga faqet më prekëse dhe dramatike të krishterimit të hershëm: një jetë e shkurtër, por e mbushur me një guxim heroik përballë persekutimeve të egra të Perandorisë Romake.

Dëshmitë e historisë dhe zbulimi i varrit

Përveç gojëdhënave popullore, figura e Shën Kristinës mbështetet mbi dëshmi të forta historike dhe arkeologjike. Zbulimet e shekullit XX konfirmuan se që nga shekulli IV, besimtarët nderonin një martire me këtë emër. Pikërisht në katakombet ku prehej trupi i saj, u gjetën sarkofagu origjinal dhe një shtatore e bukur e shenjtores, e realizuar në terakotë të pikturuar, që dëshmonin ngulmimin e devotshmërisë ndaj saj ndër shekuj.

Një besim që thyen prangat e atësisë

Kristina jetoi në periudhën e perandorit Dioklecian (243-312). E bija e Urbanit, një komandanti ushtarak me ndikim në Bolsenë, ajo u rrit në një mjedis të pasur por pagan. I ati, i vendosur për ta mbajtur larg besimit të ri të krishterë, e mbylli vajzën e tij 11-vjeçare në një kullë së bashku me 12 bashkëmoshatare, me qëllim që të shërbejë gjithë jetën si vestale duke adhuruar idhujt.

Por Kristina tashmë kishte takuar Krishtin në zemrën e saj. E frymëzuar nga një vegim engjëllor, ajo nuk pranoi t'u përulej perëndive të rreme: i rrëzoi idhujt nga altarët dhe i bëri copë-copë. Ky akt e tërboi të atin, i cili përdori çdo lloj kërcënimi e dhune për ta kthyer pas. Kur e pa se gjithçka ishte e kotë, ai e arrestoi të bijën, e rrahi barbarisht dhe ia dorëzoi gjykatës, duke e lënë në duart e torturuesve.

Martirizimi dhe mrekullitë në liqenin e Bolsenës

Përballë rrotës së zjarrtë dhe mundimeve të njëpasnjëshme, vajza e re vazhdoi të dëshmonte me ngulm fenë e saj në Jezu Krishtin. E flakur në qeli të mbuluar me plagë, tradita tregon se ajo u shërua mrekullisht nga engjëjt.

Të vendosur për t'i dhënë fund jetës së saj, xhelatët vendosën ta mbytnin në ujet e liqenit të Bolsenës duke i lidhur një gur të rëndë në qafë. Por, sipas gojëdhënës, guri u mbajt mbi ujë nga dy engjëj dhe Kristina doli në breg e padëmtuar. Mbi atë gur mbeti e stampuar gjurma e këmbës së saj të vogël. Sot, ai gur shërben si elter në bazilikën e famshme të Bolsenës, ku çdo vit festohet me procesionin tradicional të njohur si “Misteret e Shën Kristinës”.

E mbrojtur nga ujërat, Kristina nuk mund t'i shpëtonte dot mizorisë së plotë të njerëzve. Pas torturave të tjera të papërshkrueshme, një nga xhelatët – i tronditur nga qëndresa e saj por i shtyrë nga urdhri – e goditi për vdekje me shigjeta.

Trashëgimia në art dhe në kulturë

Jeta tragjike dhe martirizimi i Kristinës kanë frymëzuar kryevepra të artit pamor. Mjeshtra të mëdhenj si Signorelli, Cranach, Veronese apo Dalla Robbia e kanë përjetësuar figurën e saj në pikturë e skulpturë, shpesh të shoqëruar me simbolet e mundimeve të saj (gurin, shigjetat dhe zjarrin).

Pikërisht në Bazilikën e kushtuar asaj në Bolsenë ka ndodhur edhe Mrekullia e njohur Eukaristike e vitit 1263. Sot, emri i Shën Kristinës mbetet i dashur dhe shumë i përhapur edhe ndër shqiptarë, si një simbol i qëndresës së pamposhtur të besimit.