Më 12 gusht kalendari kujton Shën Gjovanen Shantal, rregulltare
Vatican News
Më 12 gusht kalendari kishtar përkujton Shën Gjovanen Shantal, rregulltare. Jeta e Gjovana Fremiòt lidhet në mënyrë të pazgjidhshme me shën Françeskun e Sales, drejtuesi e udhëheqësi i saj shpirtëror, për të cilin më pas u bë frymëzuese e bashkëpunëtore e ngushtë. Gjovana di Shantal jetoi me moton: Të bësh gjithçka me dashuri, asgjë me dhunë!.
Kështu sot më 12 gusht, Kisha na fton të kujtojmë Shën Gjovana Françeska Shantal, një grua në të cilën dashuria për Zotin dhe dashuria për njeriun u bënë një e vetme. Jeta e saj kaloi nëpër gëzimin e familjes, dhimbjen e humbjes, heshtjen e lutjes dhe shërbimin ndaj të varfërve e të sëmurëve, derisa gjithçka në të u bë një përgjigje e vetme ndaj dashurisë së Zotit.
Gjovana Frémiot lindi në Dizhon të Francës më 28 janar 1572. Ishte bijë e një familjeje të njohur dhe, pasi u martua me baronin de Shantal, përjetoi gëzimin e një martese të bekuar me shtatë fëmijë. Jeta e saj dukej e vendosur në sigurinë e familjes, të dashurisë bashkëshortore dhe të një shtëpie të privilegjuar. Por Zoti do ta udhëhiqte nëpër një udhë tjetër, një udhë ku gëzimi dhe kryqi do të ndërthureshin thellë.
Pas vdekjes së parakohshme të bashkëshortit, Gjovana mbeti e ve dhe përjetoi një dhimbje që do ta shoqëronte për shumë vite. Megjithatë, pikërisht në atë plagë të zemrës nisi të dëgjonte më qartë zërin e Zotit. Ajo e ndjeu gjithnjë e më fort thirrjen për t’u shkëputur nga bota dhe për t’ia kushtuar plotësisht jetën Krishtit.
Në këtë udhëtim të brendshëm, një vend të veçantë zuri takimi me Shën Françeskun e Salesit. Ai u bë ati i saj shpirtëror, udhërrëfyesi që e ndihmoi të dallonte vullnetin e Zotit dhe ta ndiqte atë me besnikëri. Mes tyre u krijua një lidhje e thellë shpirtërore, nga e cila do të lindte një vepër që do të vazhdonte përtej jetës së të dyve.
Motoja që përmblodhi shpirtin e saj ishte e thjeshtë dhe njëkohësisht kërkuese: “Gjithçka bën, bëje për dhe me dashuri; asgjë me dhunë”. Për Gjovanën, dashuria nuk ishte një ndjenjë kalimtare. Ishte mënyra e të jetuarit, mënyra e të shërbyerit, mënyra e të vuajturit dhe, mbi të gjitha, mënyra e të qëndruarit para Hyjit.
Këtë dashuri ajo e dëshmoi edhe në mënyrën se si u përkujdes për të varfrit. Kështjella që jeta i kishte vënë në dispozicion nuk mbeti thjesht një vend privilegji. Ajo e hapi për nevojtarët dhe e shndërroi në një strehë për të sëmurët e të varfrit. Aty ku bota mund të shihte pasurinë, Gjovana pa një mundësi për të shërbyer. Ajo e kuptoi se çdo dhuratë që nuk ndahet me të tjerët mbetet e paplotë.
Nën udhëheqjen e Shën Françeskut të Salesit, Gjovana Françeska Shantal themeloi bashkësinë e Vizitës së Virgjërës Mari të Shën Elizabetës. Bijat e saj shpirtërore u bënë të njohura si Vizitantine. Përpara vdekjes, Gjovana kishte themeluar 75 shtëpi të Motrave rregulltare Vizitatine, duke lënë pas vetes një vepër që do të vazhdonte të shërbente në heshtje, pranë të sëmurëve, të varfërve dhe të vetmuarve.
Por ndoshta fytyra më e bukur e shenjtërisë së saj shihet në mënyrën se si ajo e përjetoi dhimbjen e humbjes. Gjovana ishte një nënë me një amësi të thellë dhe e përjetoi njëra pas tjetrës vdekjen e njerëzve të saj të dashur. Mort pas morti, zemra e saj u godit nga dhimbja. Në një çast të tillë, e dërrmuar nga vuajtja, ajo thirri: “O Zot, sa shumë të vdekur!”.
Por menjëherë zemra e saj u kthye nga feja dhe shpresa: “Sa shtegtarë shpejtojnë të kthehen në Shtëpinë e amshuar; pranoi, o Zot, në krahët e mëshirës sate!”.
Këtu shfaqet madhështia e saj shpirtërore. Gjovana nuk e mohoi dhimbjen, por nuk lejoi që dhimbja të kishte fjalën e fundit. Ajo e pa vdekjen me sytë e fesë. Për të, ata që largoheshin nga kjo jetë nuk ishin të humbur, por shtegtarë që po ktheheshin në shtëpinë e amshuar. Dhimbja mbeti e vërtetë, por mbi të u ngrit shpresa.
Kjo është edhe një nga dëshmitë më të forta të jetës së saj: të duash nuk do të thotë të mos vuash; të kesh fe nuk do të thotë të mos qash. Shenjtëria është të lejosh që edhe lotët, humbjet dhe plagët të bëhen vend ku Zoti mund të hyjë me hirin e tij.
Në këtë kuptim, Shën Gjovana Shantal mbetet një figurë e fuqishme për Kishën dhe për njeriun e sotëm. Ajo na kujton se amësia, kujdesi, përkushtimi dhe shërbimi nuk janë dobësi, por forma konkrete të dashurisë që dhurohet. Ajo jetoi një amësi të dyfishtë: si nënë e fëmijëve të saj dhe si nënë shpirtërore e shumë grave që ia besuan jetën Krishtit.
Jeta e saj na vendos përballë një pyetjeje të heshtur, por thelbësore: çfarë duam të bëjmë me jetën që na është dhënë? Bota na propozon çdo ditë figura për t’u admiruar, modele që shpesh shkëlqejnë për pak dhe më pas harrohen. Shenjtorët janë ndryshe. Ata nuk janë drita që shuhet shpejt, sepse drita e tyre nuk buron prej vetes, por prej Krishtit.
Gjovana Shantal e kuptoi se njeriu që ushqehet vazhdimisht me Fjalën e Zotit bëhet i përvujtë dhe i dëgjueshëm, si një fëmijë në duart e Atit. Dhe ai që ia dorëzon veten Atit nuk mbetet kurrë vetëm: Hyji e mban, e ushqen, e udhëheq dhe, edhe mes kryqeve të jetës, ia mbush zemrën me atë gëzim që vetëm Ai di ta japë.
Në fund të udhëtimit të saj tokësor, Gjovana u kthye edhe një herë te emri që kishte dashur gjatë gjithë jetës. Më 13 dhjetor 1641, në kuvendin që kishte themeluar në Moulins të Borgonjës, ajo dha frymën e fundit duke shqiptuar tri herë emrin Jezus.
Tri herë emri i Jezusit, si një lutje e fundit. Tri herë emri i Atij për të cilin kishte dashur, kishte vuajtur, kishte shërbyer dhe kishte jetuar.
Kështu u përmbush motoja e saj: gjithçka për dhe me dashuri.
Në Parrizin e amshuar e prisnin ata që kishin shkuar para saj. Të tjerë do të vinin pas saj. Dhe para dëshmisë së kësaj gruaje, edhe ne mbetemi me një shpresë të thjeshtë e të madhe: që një ditë, me mëshirën e Hyjit, të jemi edhe ne mes atyre që kthehen në Shtëpinë e Atit.
Sepse në fund të fundit, shenjtëria nuk është tjetër veçse kjo: të mësosh ta duash Zotin dhe vëllezërit deri në fund, dhe ta kthesh gjithë jetën në një përgjigje dashurie.
