Shën Bernardi i Clairvaux – një rrugëtim drejt Zotit
Vatican News
Jeta e Shën Bernardit të Clairvaux mund të përmblidhet si një udhëtim i gjatë drejt Zotit: një rrugë që nis nga zemra e njeriut, kalon përmes përvujtërisë, lutjes e dashurisë, dhe në fund e kthen njeriun te vetvetja, por tashmë i ndriçuar nga drita e Zotit.
Bernardi lindi në vitin 1090, në Dijon të Francës, në një familje fisnike. Që në moshë të re, brenda tij u rrit dëshira për një jetë tërësisht të kushtuar Zotit. Në moshën 21-vjeçare hyri në manastirin e Citeaux, duke zgjedhur jetën e murgut cistercen. Por për Bernardin nuk mjaftonte një jetë e zakonshme fetare. Ai kërkonte një përkushtim më të thellë: varfëri të vërtetë, punë me duart, lutje të pandërprerë dhe një jetë sa më pranë Ungjillit.
Disa vite më vonë, në 1115, ai u nis me disa bashkëvëllezër për të themeluar një manastir të ri murgar. Ishte një vend i vështirë dhe i izoluar, por aty lindi Clairvaux, “Lugina e Dritës”. Me kalimin e kohës, kjo bashkësi do të bëhej një nga qendrat më të rëndësishme të jetës shpirtërore të Evropës dhe prej saj do të lindnin shumë manastire të tjera.
Por Bernardi nuk qëndroi vetëm pas mureve të manastirit. Fjala e tij doli përtej tyre. Ai u bë një predikues i jashtëzakonshëm, një mësues teologjie dhe një udhërrëfyes për shumë njerëz që kërkonin një jetë më të afërt me Zotin. Me guxim u përfshi edhe në çështjet e mëdha teologjike dhe kishtare të kohës së tij.
Megjithatë, në qendër të gjithçkaje për Bernardin ishte dashuria e Zotit. Për të, njeriu nuk e gjen vërtet veten duke u mbyllur në vetvete, por duke u nisur drejt Zotit. Sa më shumë afrohet te Ai, aq më qartë e kupton edhe kush është vetë. Nga pena e tij kanë mbërritur deri te ne 331 predikime, 534 letra dhe shumë traktate, dëshmi e një jete të tërë të kushtuar lutjes, studimit dhe shërbimit.
Vitet e fundit nuk ishin të lehta. Trupi i tij ishte i lodhur nga sëmundjet, ndërsa edhe brenda Urdhrit murgar që kishte ndihmuar të rritej kishte vështirësi. Megjithatë, deri në fund ai vazhdoi rrugëtimin e tij. Në vitin 1153, në Ville-sous-la-Ferté, Shën Bernardi e përfundoi jetën tokësore. Por fjala dhe dëshmia e tij vazhduan të jetojnë. Në vitin 1830, Kisha e shpalli Doktor të Kishës. Dhe ndoshta kjo është trashëgimia e tij më e bukur: kujtimi se jeta është një udhëtim nga vetvetja drejt Zotit — një udhëtim dashurie që, në fund, na mëson të shohim edhe veten me sytë e Tij.
