Dom Gaitano Lleshaj: Krezhma: një udhëtim i zemrës drejt dritës së Pashkës

Krezhma: një udhëtim i zemrës drejt dritës së Pashkës

Meditim shpirtëror – Dom Gaitano Lleshaj

Ka momente në jetën e njeriut kur është e nevojshme të ndalemi. Jo për të ikur nga jeta, por për ta kuptuar më mirë atë. Në rrjedhën e përditshme të angazhimeve, të shqetësimeve dhe të shumë zërave që mbushin ditët tona, rrezikojmë shpesh të harrojmë atë që është më thelbësore: marrëdhënien tonë me Zotin dhe me vetveten. Kreshmën të cilën e kemi filluar e po e jetojmë është pikërisht kjo kohë e çmuar që Kisha na dhuron çdo vit: një kohë ndalese, reflektimi dhe kthimi.

 Nuk është thjesht një periudhë liturgjike që kalon në kalendar, por një udhëtim shpirtërorqë na çon drejt zemrës së misterit të krishterë: drejt Pashkëve të Zotit. Në thelb, Kreshmët janë një kohë pritjeje. Por kjo pritje nuk është një pritje pasive. Nuk është një pritje e zbrazët, si ajo e dikujt që pret që koha të kalojë. Është një pritje e mbushur me kuptim, një pritje që e përgatit zemrën për një takim të madh: takimin me Krishtin e ringjallur. Në një botë që është mësuar me shpejtësinë dhe menjëhershmërinë, pritja është bërë diçka e vështirë. Njerëzit duan përgjigje të menjëhershme, zgjidhje të shpejta, rezultate të menjëhershme. Por jeta shpirtërore ka një ritëm tjetër. Ajo kërkon kohë, heshtje dhe durim. Kreshmët na mësojnë pikërisht këtë: të presim Zotin.

Shpesh, ndërsa ne mendojmë se jemi duke pritur Zotin, në të vërtetë është Zoti që pret ne. Ai pret që zemra jonë të hapet, që mendja jonë të qetësohet dhe që jeta jonë të gjejë përsëri drejtimin e saj të vërtetë. Në shumë mënyra, Kreshmët janë një udhëtim i brendshëm. Është një rrugë që kalon përmes ndërgjegjes sonë. Është një ftesë për ta parë jetën tonë me sinqeritet, për të njohur dobësitë tona, por edhe për të rizbuluar shpresën që Zoti vendos në zemrën e çdo njeriu. Kjo është arsyeja pse tradita e Kishës na fton gjatë Kreshmëve të jetojmë më thellë tri dimensione të rëndësishme: lutjen, agjërimin dhe bamirësinë.

Lutja është vendi ku zemra e njeriut takon Zotin. Në lutje, njeriu nuk flet vetëm; ai edhe dëgjon. Në heshtjen e lutjes, shpesh fillojmë të kuptojmë më mirë jetën tonë, plagët tona dhe dëshirat më të thella të shpirtit tonë. Në një kohë ku gjithçka është e mbushur me zhurmë, lutja bëhet një hapësirë e shenjtë ku njeriu gjen paqen e vërtetë. Është vendi ku njeriu e kupton se nuk është vetëm në rrugën e jetës.

Agjërimi, nga ana tjetër, nuk është vetëm një heqje dorë nga ushqimi. Agjërimi është një mënyrë për të rikthyer lirinë e zemrës. Ai na ndihmon të kuptojmë se jeta jonë nuk mund të mbështetet vetëm në gjërat materiale. Kur njeriu agjëron, ai kujton një të vërtetë shumë të thellë të Ungjillit: se njeriu nuk jeton vetëm me bukë, por me çdo fjalë që del nga goja e Zotit. Agjërimi është një mënyrë për ta pastruar jetën tonë nga gjithçka që na rëndon: nga egoizmi, nga tepëritë, nga shpërqendrimet që na largojnë nga ajo që është vërtet e rëndësishme.

Ndërsa bamirësia është shenja më konkrete e një zemre që është prekur nga Zoti. Kur njeriu afrohet më shumë me Zotin, ai fillon të shohë më ndryshe edhe njerëzit përreth tij. Ai fillon të ndjejë më shumë dhembshuri, më shumë përgjegjësi dhe më shumë dashuri. Kreshmët na kujtojnë se feja nuk është vetëm një përvojë personale; ajo është gjithmonë edhe një përvojë komunitare. Nuk mund ta duam Zotin pa e dashur edhe tjetrin.

 Në këtë kohë të veçantë që po e jetojmë, jemi të ftuar të pyesim veten: Si po i jetojmë këtoKreshmë? A po e përdorim këtë kohë si një mundësi për t’u afruar më shumë me Zotin, apo po e lëmë të kalojë si një periudhë e zakonshme? Kreshmët janë një dhuratë, sepse na kujtojnë se jeta jonë gjithmonë mund të fillojë përsëri. Në fund të këtij udhëtimi qëndron Pashka, festa e jetës dhe e dritës. Por për të arritur tek drita e Pashkëve, duhet të kalojmë përmes kësaj rruge të reflektimit dhe të kthimit. Në kryqin e Krishtit shohim dashurinë më të madhe që Zoti ka për njeriun. Është një dashuri që nuk tërhiqet përballë vuajtjes dhe që nuk dorëzohet përballë dobësisë njerëzore. Pikërisht nga kjo dashuri lind drita e Ringjalljes. Prandaj Kreshmët janë një kohë shprese. Ato na kujtojnë se edhe nëse jeta jonë ka momente errësire, drita e Zotit është gjithmonë më e fortë.

Në këtë udhëtim drejt Pashkëve, secili prej nesh është i ftuar të bëjë një hap të ri. Ndoshta një hap të vogël, por të sinqertë: një moment më shumë lutjeje, një akt pajtimi me dikë, një vepër bamirësie, ose një vendim për ta jetuar fenë me më shumë thellësi. Zoti nuk kërkon përsosmëri të menjëhershme. Ai kërkon një zemër që është e gatshme të hapet. Në fund të fundit, Kreshmët janë një histori dashurie: historia e një Zoti që nuk lodhet kurrë duke kërkuar njeriun dhe që gjithmonë e fton atë drejt një jete më të plotë.

Ndërsa ecim në këtë kohë të shenjtë të Kreshmëve, le të mos harrojmë se pritja jonë nuk është e kotë. Në fund të kësaj rruge qëndron një dritë që nuk shuhet kurrë: drita e Krishtit të Ngjallur. Dhe kjo dritë është gjithmonë më e fortë se çdo errësirë e botës.

Pritja e Pashkëve është një ftesë për ta zbuluar këtë dimension të thellë të jetës shpirtërore. Është një thirrje për të pastruar zemrën nga gjithçka që e rëndon: nga frika, nga plagët e së kaluarës, nga indiferenca që nganjëherë na bën të harrojmë se jeta është një dhuratë. Në fund, Pashkët janë një ftesë për ta parë jetën me sy të rinj. Ato na kujtojnë se çdo ditë mund të bëhet një fillim i ri, se çdo plagë mund të shndërrohet në një histori shprese dhe se çdo errësirë mund të ndriçohet nga drita e Zotit. Ndërsa afrohemi drejt kësaj feste të madhe të krishterimit, le ta hapim zemrën tonë ndaj kësaj drite. Le ta lejojmë Zotin të hyjë në historinë tonë personale dhe të na udhëheqë drejt një jete më të thellë, më të lirë dhe më të mbushur me dashuri. Sepse në fund të çdo pritjeje të vërtetë qëndron një takim, në fund të kësaj krezhme qëndron takimi me Krishtin e gjallë.

E në pritjen e Pashkëve, ne përgatitemi për takimin më të bukur: takimin me Krishtin e gjallë, që vazhdon të ecë me ne në rrugët e jetës. Në këtë dritë, pritja nuk është më thjesht një kohë kalimtare. Ajo bëhet një udhëtim feje,shprese, e dashurie një udhëtim i zemrës që shkon drejt dritës së Pashkëve.