E Premtja e Madhe

R.SH. / Vatikan

Do ta shkallmojë vdekjen, ajo kështjellë

E errët, do ta rrokullisë gurin duke qeshur

Do t’i qepë plagët pa gjilpërë, do të ngadhnjejë

Mbi lëndën e prandej, për këtë, do të ngjitet lart

pa peshë. Do të ngadhnjejë mbi rëndesën,

mbi brumin, erën, emrin,

do të ngjallet jo më si i krijuar por krijues, do ta dijë

formulën takimi mes vezës dhe spermës

mes sporës dhe trungut dhe farës dhe tokës. Do të dijë

fillimin e çdo gjëje, kohëzgjatjen

 të përjetshmen parajsë të Alighierit

do ta dijë përmendësh çdo varg dhe

edhe fjalët e shkruara tashti

Ai do t’i ketë ditur qysh atë herë

aty, në varr në fresk ku

vdekja është një gem i thatë, asgjë fare

një tepricë, një mashtrim,

dhe pjesa tjetër jetë, vetëm jetë

vetëm dritë, jetë dhe asgjë tjetër.

 

Mariangela Gualtieri

(Marrë nga: Senza polvere, senza peso, Einaudi 2006)