E Diela e XVII-të gjatë vitit kishar (A)

Vatican News

Kemi arritur në pjesën e fundit të fjalimit me të cilin Jezusi shpall turmës dhe dishepujve lajmin e Mbretërisë së qiejve: sot dëgjojmë shëmbëltyrat e thesarit dhe të perlës — shumë të ngjashme me njëra-tjetrën — dhe atë të rrjetës së hedhur në det.

Nga Ungjilli shenjtë sipas Mateut (Mt 13, 44-52)

Në atë kohë, Jezusi i tha turmës: “Mbretëria e qiellit është e ngjashme me visarin e fshehur në arë: njeriu që e gjen, e fsheh prapë, dhe, plot gëzim, shkon, shet gjithçka ka dhe e blen atë arë. Mandej Mbretëria e qiellit i përngjan tregtarit që kërkon perla të çmueshme. Kur e gjen një perlë me vlefte të madhe, shkon, shet gjithçka ka dhe e blen atë perlë.”
Përsëri Mbretëria e qiellit i ngjan rrjetës që hidhet në det dhe mbledh çdo lloj peshku. Kur mbushet, peshkatarët e qesin në breg, ulen dhe i mbledhin peshqit e mirë në enë e të këqijtë i tresin. Kështu do të ndodhë edhe në mbarimin e botës: do të dalin engjëjt e do t’i ndajnë të këqijtë prej të drejtëve dhe do t’i hedhin në furrë të ndezur, ku do të jetë vaj dhe kërcëllim dhëmbësh.
A i kuptuat të gjitha këto?”
“Po!” – i përgjigjën ata.
E ai u tha: “Kështu pra, çdo skrib, që e përvetësoi mësimin e Mbretërisë së qiellit i përngjan zotështëpisë, që nxjerr nga visari i vet gjëra të reja e të vjetra”.

Jezusi në thesarin e fshehur na jep sigurinë e lumturisë

Një bujk dhe një tregtar. Dy njerëz të ndryshëm, dy rrugë të ndryshme — dhe i njëjti mrekulli.

Bujku nuk e kishte planifikuar asgjë. Ishte atje, midis ferrëzave dhe gurëve, në një fushë që nuk ishte e tija, kur papritur — si rrufeja në qiell të kthjellët — u ndriçua. Nuk e kishte kërkuar. Thjesht ndodhi. Gëzimi e goditi para se ta kuptonte mendja.

Tregtari, përkundrazi, kishte kaluar gjithë jetën duke kërkuar. Njohës me pasion, me sy të mprehtë dhe zemër të vendosur, kishte përshkuar botën pas ëndrrës së tij. Dhe një ditë — ja ku ishte. Perla e rrallë. Ajo që s'e gjente dot kurrë.

Dy mënyra që duken sikur kundërshtojnë njëra-tjetrën. Por Ungjilli është çlirues: takimi me Zotin nuk pranon statistika. Mund ta gjesh — ose të gjendesh prej Tij — pa e pritur, si Pali mbi rrugën e Damaskut. Ose mund ta takosh në normalitetin e thjeshtë të çdo dite, ashtu siç thoshte Tereza e Avilës, "mes tenxhereve të kuzhinës" — atje ku jeton, ku punon, ku do.

Thesari dhe perla. Dy fjalë të bukura që Jezusi zgjedh me kujdes për të treguar revolucionin e lumtur që Ungjilli sjell në jetë. Feja nuk është një barrë — është një forcë jetëdhënëse që të ndryshon nga brenda. Që ta bën jetën të vallëzojë.

"Pasi gjeti thesarin, njeriu i mbushur me gëzim shkon, shet të gjitha pasuritë e tij dhe blen atë fushë".

Gëzimi është thesari i parë që thesari të dhuron. Është ai që të bën të ecësh, të vraposh, të fluturosh. Kur ke gjetur diçka kaq të madhe, shitja e gjithçkaje tjetër nuk ka shije heqjeje dorë — ka shije çlirimi. Jezusi nuk kërkon kurrë sakrificë kur flet për Mbretërinë e Hyjit. Kërkon vetëm hapje zemre. Dhe kush hapet, fiton gjithçka.

Asgjë nga e kaluara nuk hidhet tej. Bujku dhe tregtari shesin gjithçka — por për të fituar gjithçka. Lënë shumë — por për të pasur më shumë. Nuk humbasin asgjë. E investojnë. Kështu janë të krishterët: zgjedhin — dhe duke zgjedhur mirë, fitojnë. Nuk janë më të mirë se të tjerët. Janë më të pasur: kanë investuar në një thesar shprese, drite dhe zemre.

Dishepujt nuk i kanë të gjitha zgjidhjet në xhep. Por kërkojnë. Sepse edhe besimi vetë është një folje dinamike — duhet të lëvizësh gjithmonë, të kërkosh, të hedhësh rrjetën, të punosh fushën, të zbulosh, të ecësh. Të nxjerrësh nga thesari gjëra të reja dhe gjëra të vjetra, siç thotë Ungjilli.