Kard. Parolin: të lutemi për të krishterët e persekutuar në mbarë botën
Vatican News
Në kulmin e Jubileut të Shën Agatës, që përkujton 900-vjetorin e zhvendosjes së relikeve të Shën Agatës nga Kostandinopoja në Katania (Itali), mbrëmjen e 17 gushtit, Sekretari i Shtetit të Vatikanit, kardinali Pietro Parolin, kryesoi meshën në katedralen kushtuar asaj, duke sjellë "në këtë tokë të dashur të Siçilisë" bekimin dhe dashurinë e Papës, duke u bashkuar shpirtërisht me gëzimin e qytetarëve të mbledhur me përkushtim ndaj pajtores së tyre.
"Kremtimi i këtij përvjetori", theksoi kardinali Parolin, "do të thotë të pranosh se Zoti i ka qëndruar besnik Kishës së tij gjatë shekujve, duke e mbështetur atë në sprova, duke e purifikuar atë në vështirësi dhe duke e ringjallur vazhdimisht përmes dëshmisë së shenjtorëve". Në homelinë e tij, ai kërkoi lutje për "vëllezërit dhe motrat në të gjithë botën, që vuajnë persekutime për hir të emrit të Zotit dhe të Ungjillit të tij". Pas kremtimit, një procesion me reliket e shenjtores u mbajt nëpër disa nga rrugët kryesore të qendrës historike.
Një shenjtëri e gjallë, përtej muzeve të kujtesës
Shën Agata nuk i përket thjesht historisë së Katanies, por është prani e gjallë në rrugëtimin e Zotit me popullin e tij. Duke iu referuar Shën Augustinit dhe Tertulianit, kardinali Parolin theksoi se vlera e martirëve nuk qëndron në vuajtjet e pësuara, por në qëndresën e tyre. Gjaku i martirëve nuk është shenjë humbjeje, por farë e jetës së re për Kishën. Kështu, Shën Agata frymëzon fenë e sotme si dëshmitare e një shenjtërie, që nuk mbyllet në «muzeumet e kujtesës», por vazhdon të fjellë fe, shpresë dhe dashuri.
Zoti është besnik, pavarësisht nga kufizimet njerëzore
Duke analizuar Shkrimet e Shenjta, kardinali vuri në dukje se fakti që i përkasim Krishtit kapërcen çdo tundim për kompromis. Martirizimi i Shën Agatës, ashtu si ai i Shën Palit, është dëshmi e një dashurie që asnjë dhunë nuk mund ta shuajë. Vetë Kisha nuk mbështetet në rendimentin njerëzor, por në hirin dhe në besnikërinë e Zotit, që vepron përmes brishtësisë njerëzore. Thirrja «Mos kini frikë» nuk është ngushëllim i thjeshtë psikologjik, por shtylla e jetës së krishterë: Jezusi nuk premton një ekzistencë pa sprova, por jep një premtim me vlerë më të madhe. Pikërisht me këtë këndvështrim, kardinali kërkoi që lutja të përfshijë të krishterët e përndjekur në gjithë botën.
Shenjtëria e përditshme: martirizimi i besnikërisë
Krahas martirizimit të gjakut, vërejti ai më tej, ekziston një "martirizim pa gjak" ku të gjithë janë të thirrur të marrin pjesë: shenjtëria e jetës së përditshme. Është martirizimi i besnikërisë, që jetohet nga ata që zgjedhin koherencën çdo ditë: bashkëshortët që mbrojnë lidhjen e tyre, prindërit që edukojnë, të rinjtë që refuzojnë kulturën e dukjes, të shuguruarit, të moshuarit dhe çdo njeri që vë drejtësinë para kompromisit, të vërtetën para leverdisë, faljen para hakmarrjes. Kjo është "shenjtëria e përditshme" e dëshiruar nga Koncili II i Vatikanit.
Të mposhtet e keqja me dashuri
Kardinali Parolin e nxiti Katanien të vlerësojë trashëgiminë e saj të jashtëzakonshme të fesë, të kulturës dhe të bamirësisë. Ky trashëgim nuk duhet të mbetet i shterpët, por duhet të japë fryt për të përballuar sfidat konkrete të territorit: varfërinë, pabarazitë, largimin e të rinjve dhe vështirësitë e familjeve. Duke u mësuar të gjithëve se e keqja mposhtet vetëm me dashurinë që lind nga Kryqi – e cila është e aftë ta transformojë historinë nga brenda – dëshmia e krishterë bëhet përgjigjia e nevojshme për varfëritë e reja materiale dhe shpirtërore të qytetit.
