Ibada maarufu na umakini kwa wasio na bahati
Andrea Tornielli
Sio ibada za kibinafsi zinazotufunga katika urafiki, wala jumba la makumbusho la kutembelea na kutembelea tena kwa hisia za kumbukumbu za umuhimu wa kijamii ambao Kanisa lilikuwa nao hapo awali, bali ni shule ya kweli. Shule inayotufungulia kujitolea, kukutana, kukaribishwa, na ukarimu. Kwa hivyo Papa Leo XIV, katika mahubiri yake ya Misa ya Sherehe ya Corpus Christi iliyoadhimishwa katika Uwanja wa Cibeles huko Madrid, alizungumzia kuhusu ibada maarufu za udini ambao umeunda sura ya Hispania. Udini unaoundwa na maandamano, uchamungu, sanaa, muziki, na usanifu wa majengo. "Kristo anayepita mitaani katika ulimwengu wa ajabu," Papa alisema, "ndiye Kristo yule yule anayejitambulisha na maskini, wagonjwa, wapweke, na waliokataliwa." Kwa hivyo, si bahati mbaya kwamba katika nchi hii Kanisa kwa miaka mingi limeunganisha sherehe ya Corpus Christi na Siku ya Upendo."
Papa Leo XIV aliacha urithi kwa Hispania, ambapo dini maarufu bado ipo na akiomba kwamba "isiwe jumba la makumbusho la zamani la kutembelewa, bali kuwa shule ya imani ya kuchota hata leo hii. Shule inayotufundisha kupiga magoti mbele ya Mungu na mbele ya jirani yetu, kwa sababu hakuna mtu anayeweza kupiga magoti mbele ya Bwana na kumdharau ndugu yake; shule inayotufundisha upendo usio na kifani unaokuwa zawadi, ili uweze kuzunguka miongoni mwetu na kuvunja minyororo ya ubinafsi wote; shule ambayo tunajifunza kwamba Mungu ni uwepo halisi na kwamba sisi pia tumeitwa kuwapo katika hali na changamoto za jamii, si kukimbia, bali kujitolea kibinafsi kujenga manufaa ya wote."
Maneno haya yanahusiana sana na uzoefu wa Wakristo wa Hispania, katika jamii yenye mgawanyiko mkubwa ambapo migawanyiko na hata mabishano makali ni kawaida ya kila siku. Papa anawaalika Wakristo, kwanza kabisa, kuelewa na kutumia kiini cha ujumbe uliomo katika Sherehe ya Corpus Christi: kile cha Mungu anayekaribia na kutuomba tumkaribie na kumtambua katika kaka na dada zetu wanaoteseka, wanaokosa chakula au malazi, ambao ni wahamiaji. Umuhimu wa kijamii wa Kanisa, katika mtazamo huu, upo katika umuhimu wake katika huduma, katika kukidhi mahitaji ya wasio na fursa, katika upatanisho, katika kushinda mgawanyiko, katika kujitolea kwake kwa haki, katika kujenga jamii fungamani. "Yesu katika Ekaristi," Papa alisema, ni "chanzo hicho cha milele kilichofichwa: chanzo kinachotiririka na kuzima kiu lakini bila kung'aa, bila kujilazimisha kwa nguvu za nje, bila kujionesha kwa njia ya kushangaza."
Kwa sababu hiyo, kuadhimisha hadharani Corpus Christi "hakutufungii katika ibada ya faragha, bali hututuma kuwanywesha ndugu zetu, familia, maskini, wale wanaoteseka, na wale waliopoteza matumaini. Neema ya Ekaristi inatubadilisha, lakini pia inatufanya kuwa wahusika wakuu wa mabadiliko ya historia na ishara ya matumaini kwa wale tunaokutana nao." Hata Wakristo hawako mbali na hatari ya kuingiwa na upinzani unaogawanyika, kurahisisha mambo yasiyo na msingi, na mbinu zinazotegemea utambulisho ambazo zinaonekana kuweka kila kitu wazi, lakini zinajaza ulimwengu na mizuka na maadui. Hii ndiyo maana ni muhimu kwamba kumbukumbu ya kihistoria ya maandamano ya Corpus Christi yaani "mwili na damu ya Kristo" "isifungwe ndani ya kumbukumbu za zamani" bali iwe "mwaliko wa leo hii, kwa maisha yetu binafsi, kwa mahusiano yetu, kwa jamii." Hiyo ni kusema, inakuwa huduma ya kukidhi kiu ya moyo wa mwanadamu kwa ajili ya upatanisho na amani.
Asante kwa kusoma makala yetu. Unaweza kuendelea kupata habari mpya kwa kujisajili kwa jarida letu la kila siku: Just click here.
