ር.ሊ.ጳ ሊዮ በዓለም አመድ ውስጥ አንቆይ፤ ግን እንለወጥና ፍርስራሹን እንገንባ ማለታቸው ተገለጸ!

የዚህ ዝግጅት አቅራቢ መብራቱ ኃ/ጊዮርጊስ-ቫቲካን  

ክቡራን እና ክቡራ የዝግጅቶቻችን ተከታታዮች ርዕሰ ሊቃነ ጳጳሳት ሊዮ 14ኛ በወቅቱ ያደረጉትን ስብከት ሙሉ ይዘቱን እንደሚከተለው አሰናድተነዋል፣ ተከታተሉን።

የተወደዳችሁ ወንድሞቼ እና እህቶቼ፣

በእያንዳንዱ የሥርዓተ አምልኮ ወቅት መጀመሪያ ላይ፣ የቤተክርስቲያን የመሆንን ጸጋ በደስታ እንደገና እናገኛለን፣ ይህም የእግዚአብሔርን ቃል ለመስማት የተሰበሰበ ማህበረሰብ ማለት ነው። የነቢዩ ኢዮኤል ድምፅ እያንዳንዳችንን ከተገለልንበት ቦታ አውጥቶ የለውጥ አጣዳፊ አስፈላጊነትን ያሳየናል፣ ይህም ሁልጊዜም የግልም ሆነ የሕዝብ ነው፡- “ሕዝቡንም አከማቹ፥ ማኅበሩንም ቀድሱ፥ ሽማግሌዎቹንም ሰብስቡ፥ ሕፃናቱንና ጡት የሚጠቡትን አከማቹ"  (2፡16)። በጣም አቅመ ደካማ እና በጣም እድለኛ ያልሆኑትን፣ ሁኔታዎቻቸውን  ለማጽደቅ ቀላል የሆኑትን ለትልቅ ስብሰባዎች እንደ ተጋበዙ ጠቅሷል። ነቢዩ ስለ ባል እና ሚስት ሲናገር፡ ከጋብቻ ሕይወታቸው ግላዊነት የተላከላቸው ይመስላል፣ ስለዚህም የትልቅ ማህበረሰብ አካል እንደሆኑ ይሰማቸዋል። ከዚያም እራሳቸውን - በግዴታ - "በበረንዳ እና በመሠዊያው መካከል" (ኢዩኤል 2፡ 17) ወደሚገኙ ካህናት ሐሳቡን አዞረ። እንዲያለቅሱ እና እነዚህን ተስማሚ ቃላት ለሁሉም ሰው እንዲገልጹ ተጋብዘዋል፡- “ጌታ ሆይ፣ ለሕዝብህ ራራ!”።

ዛሬም ቢሆን፣ ዐብይ ጾም ለኅብረት ኃይለኛ ጊዜ ሆኖ ቀጥሏል፤ “ሕዝቡን ሰብስቡ። ጉባኤውን ቀድሱ” (ኢዩኤል 2:16)። ሰዎችን አንድ ላይ መሰብሰብ እና እንደ ማህበረሰብ እንዲሰማቸው ማድረግ እየከበደ እንደመጣ እናውቃለን - በብሔርተኝነት እና በጠበኛ መንገድ ሳይሆን፣ እያንዳንዳችን ቦታችንን በምናገኝበት ኅብረት ውስጥ። በእርግጥም፣ በዐቢይ ጾም ወቅት፣ ኃጢአቶቹን የሚያውቅ ሕዝብ ይፈጠራል። እነዚህ ኃጢአቶች ከተገመቱ ጠላቶች የመጡ ሳይሆን ልባችንን የሚያሠቃዩ እና በውስጣችን የሚኖሩ ክፋት ውጤቶች ናቸው። ለእነሱ ኃላፊነትን በድፍረት በመቀበል ምላሽ መስጠት አለብን። ከዚህም በላይ፣ ይህ አመለካከት ከባህል ጋር የሚቃረን ቢሆንም፣ በተለይም በእሳት ውስጥ ባለ ዓለም ፊት አቅመ ቢስ ሆኖ ለመሰማት በጣም ቀላል በሆነበት በእኛ ዘመን እውነተኛ፣ ሐቀኛ እና ማራኪ አማራጭ መሆኑን መቀበል አለብን። በእርግጥም፣ ቤተክርስቲያን ኃጢአታቸውን የሚያውቁ የምስክሮች ማህበረሰብ ሆና ትኖራለች።

በተፈጥሮ፣ ኃጢአት ሁልጊዜ የግል ነው፣ ነገር ግን በእውነተኛ እና ምናባዊ የሕይወት አውዶች፣ እርስ በርስ በሚነኩን አመለካከቶች፣ እና ብዙውን ጊዜ በእውነተኛ ኢኮኖሚያዊ፣ ባህላዊ፣ ፖለቲካዊ እና ሃይማኖታዊ “የኃጢአት መዋቅሮች” ውስጥ ቅርፅ ይይዛል። ቅዱሳት መጻሕፍት እንደሚያስተምሩን ጣዖትን ከሕያው እግዚአብሔር አምልኮ ጋር መቃወም ማለት ነፃ መሆን ማለት ሲሆን በጉዞ፣ በምጽአት፣ ሽባ፣ ግትር ወይም ቸልተኛ ሆነን ከቆይነብቻው ሥፍራዎች በቦታችን ውስጥ ገብተን ለመንቀሳቀስና ለመለወጥ በአንድነት ተሰብስበን ነፃነትን እንደገና ማግኘት ማለት ነው። ግለሰቦች፣ ንግዶች እና ተቋማት ስህተት እንደሠሩ የሚያምኑ-ንስሐ የሚገቡ አዋቂዎችን ማግኘት ምንኛ ብርቅ ነው!

ዛሬ በዚህ የንስሐ እድል ላይ በትክክል እያሰላሰልን ነው። በእርግጥም፣ ዓለማዊ በሆኑ ሁኔታዎች ውስጥ እንኳን፣ ከቀደሙት ጊዜያት በበለጠ ብዙ ወጣቶች የዐብይ ጾም መጀመሪያ ረቡዕ እለት በሚደርገው የዐመድ መቀባት ሥነ-ሥርዓት ግብዣን ለመቀበል ዝግጁ መሆናቸው የአጋጣሚ ነገር አይደለም። ወጣቶች በተለይ ፍትሃዊ የአኗኗር ዘይቤ መኖር እንደሚቻል እና በቤተክርስቲያንም ሆነ በዓለም ውስጥ ለሚፈጸሙ ኃጢአቶች ተጠያቂነት ሊኖር እንደሚገባ በግልጽ ይገነዘባሉ። ስለዚህ በተቻለን መጠን በዙሪያችን ካሉ ሰዎች ጋር መጀመር አለብን። "የተወደደው ጊዜ አሁን ነው፤ እነሆ፣ የመዳን ቀን አሁን ነው!" (2ኛ ቆሮ. 6:2)። ስለዚህ የዐቢይ ጾምን የሚስዮናዊነት አስፈላጊነትን እንቀበል፤ ከግል ጥረታችን ትኩረታችንን በሚከፋፍል መንገድ ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር መንግሥትና በፍትሕ አውድ ውስጥ ሕይወታቸውን ለማደስ እውነተኛ መንገዶችን ለሚፈልጉ ብዙ እረፍት ለሌላቸው በጎ ፈቃድ ላላቸው ሰዎች ይህንን ወቅት በሚያስተዋውቅ መንገድ ለመኖር እንዘጋጅ።

“በአሕዛብ መካከል ‘አምላካቸው ወዴት አለ?’ ስለምን ይበሉ?” (ኢዩኤል 2:17)። የነቢዩ ጥያቄ ማስጠንቀቂያ ነው። እንዲሁም ሌሎች ስለ እኛ ምን እንደሚያስቡ ያስታውሰናል፣ በተለይም የእግዚአብሔርን ሕዝብ ከውጭ ሆነው የሚመለከቱ። የዐቢይ ጾም የአቅጣጫ ለውጥ - መንፈሳዊ ለውጥ - እንድናደርግ ያበረታታናል፣ ይህም አዋጃችንን የበለጠ ተዓማኒ ያደርገዋል።

ከስልሳ ዓመታት በፊት፣ የሁለተኛው የቫቲካን ጉባኤ ከተጠናቀቀ ከጥቂት ሳምንታት በኋላ፣ ቅዱስ ጳውሎስ 6ኛ በቅዱስ ጴጥሮስ ባዚልካ በተካሄደው የጠቅላላ የትምህርተ ክርስቶስ አስተምህሮ  ላይ የአመድ  መቀባት ሥርዓትን በይፋ ለማክበር ወስኗል፣ ስለዚህም ዛሬ ልናደርገው ያሰብነው ምልክት ለሁሉም የሚታይ ይሆናል። ስለ ጉዳዩ “ከባድ እና አስደናቂ የንስሐ ሥነ ሥርዓት” (ጳውሎስ 6ኛ፣ ለጠቅላላ የትምህርተ ክርስቶስ አስተምህሮ ታዳሚዎች፣ እ.አ.አ የካቲት 23/1966 ዓ.ም) በማለት የጋራ አስተሳሰብን የሚጻረር እና በተመሳሳይ ጊዜ የባህላችንን ጥያቄዎች የሚመልስ ነው ብለዋል። እንዲህ ብሏል፦ “በዘመናችን፣ ይህ ትምህርት አሁንም ለመረዳት የሚቻል መሆኑን ራሳችንን ልንጠይቅ እንችላለን። እውነታዊ የሆነ ትምህርት ስለሆነ አዎንታዊ ምላሽ እንሰጣለን። ስለ እውነት ከባድ ማሳሰቢያ ነው። ስለ ሕልውናችን እና ስለ ዕጣ ፈንታችን ትክክለኛ ግንዛቤን ያመጣልናል።”

ጳውሎስ ስድስተኛ ይህ “የንስሐ ትምህርት ዘመናዊውን ሰው በሁለት መንገዶች ያስደንቃል” ብለዋል፦ የመጀመሪያው “በሚያስደምም ሁኔታ፣ ራስን በመጠቆም እና ስለ ሕይወት እውነታ እና እሴቶቹ ስልታዊ ራስን በማታለል ባለው ከፍተኛ ችሎታ” ነው። ሁለተኛው ገጽታ ጳውሎስ ስድስተኛ እንዳሉት ከሆነ በየቦታው ያገኟቸው “መሰረታዊ ተስፋ ቢስነት” ነው፦ “ዛሬ በፍልስፍና፣ በሥነ ጽሑፍ እና በመዝናኛ የሚሰጡን አብዛኛዎቹ ቁሳቁሶች” “የሁሉም ነገር የማይቀር ከንቱነት፣ የሕይወትን ከፍተኛ ሀዘን፣ የሞኝነት እና የከንቱነት ሜታፊዚክስን (ስለ ህልውና፣ እውነትና እውቀት የሚያጠና የፍልስፍና ዘርፍ) በማወጅ ይጠናቀቃል። ይህ ቁሳቁስ የአመድ አጠቃቀምን የምያረጋግጥ ማረጋገጫ ነው።

ዛሬ በጦርነት የወደሙ ሙሉ ከተሞችን በእሳት በተሞላው ዓለም ክብደት ውስጥ ስናየው ቃላቶቹ ትንቢታዊ መሆናቸውን መገንዘብ እንችላለን። ይህ ደግሞ በሰዎች መካከል ባለው ዓለም አቀፍ ሕግና ፍትህ አመድ፣ በሕዝቦች መካከል ባለው የመላው ሥነ-ምህዳር አመድና ስምምነት፣ የሂሳዊ አስተሳሰብ አመድና የጥንት የአካባቢ ጥበብ፣ በእያንዳንዱ ፍጥረት ውስጥ በሚኖረው የቅዱሱ ስሜት አመድ ውስጥ ይንጸባረቃል።

"አምላካቸው የት ነው?" ሕዝቡ ራሳቸውን ይጠይቃሉ። አዎ፣ ውድ ጓደኞቼ፣ ታሪክ፣ እና ከዚያም በላይ፣ የራሳችን ሕሊና፣ ሞትን በምንነቱ እንድንጠራው እና የትንሣኤውን ምስክርነት እየሰጠን በውስጣችን ምልክቱን እንድንይዝ ይጠይቀናል። ኃጢአታችንን እንገነዘባለን ስለዚህ እንለወጣለን፤ ይህ ራሱ የትንሣኤ ምልክትና ምስክርነት ነው። በእርግጥም፣ በአመድ መካከል አንቆይም፣ ነገር ግን ተነስተን እንገነባለን ማለት ነው። ከዚያም የዐብይ ጾም ጉዞ ጫፍ ላይ አድርገን የምናከብረው የፋሲካ የሕማማት ሳምንት ውበቱንና ትርጉሙን ሁሉ ይገልጻል። ይህ የሚሆነው በንስሐ፣ ከሞት ወደ ሕይወት፣ ከኃይል ማጣት ወደ እግዚአብሔር እድሎች ስንሄድ ነው።

ጥንታዊና ዘመናዊ ሰማዕታት ወደ ፋሲካ የምናደርገውን ጉዞ እንደ አቅኚዎች ሆነው ያበራሉ። የጥንታዊው የሮማውያን የዐብይ ጾም ጣቢያዎች - ዛሬ የሚጀምረው በመጀመሪያው ጣቢያ - ትምህርት ሰጪ ነው፡- እንደ ምዕመናን መንቀሳቀስን እና የሮም ቤተ መቅደሶች በቆሙበት የሰማዕታት “ትዝታዎች” ላይ መቆምን ያመለክታል። ይህ ምናልባት በዓለም ዙሪያ የሚገኙትን አስደናቂ የእምነት ምስክሮችን ፈለግ እንድንከተል ግብዣ አይደለምን? የብፅዕናን መንገድ የመረጡ እና እስከ መጨረሻው ድረስ የኖሩትን ሰዎች ቦታዎች፣ ታሪኮች እና ስሞች እናስታውስ። ህይወታቸው በምድር ላይ የቀበሩ እና ለመሰብሰብ የተጠራንበትን የተትረፈረፈ መከር ያዘጋጁ ስፍር ቁጥር የሌላቸው ዘሮች ናቸው። በወንጌል ንባብ እንዳየነው ጾም በሁሉም ዋጋ መታየትን ከመፈለግ ነፃ ያወጣናል (ማቴ. 6:2፣ 5፣ 16)፣ በምትኩ ምን እንደሚወለድ፣ ምን እንደሚያድግ እና ምን እንድናገለግል እንድናውቅ ያበረታታናል። ከሕይወት አምላክ፣ ከአባታችንና የሁሉ አባት ጋር፣ ከሚጾሙ፣ ከሚጸልዩና ከሚወዱ ሰዎች ምስጢር ጋር የተቋቋመ ጥልቅ ስምምነት ነው። ሕይወታችንንና ልባችንን በሙሉ በንጽህናና በደስታ ወደ እግዚአብሔር እናዙር።