Dziś w całej Polsce zbiórka na zakony klauzurowe

s. Amata J. Nowaszewska CSFN 

Życie zakonne kontemplacyjne należy do najstarszych form życia konsekrowanego. Jego istotą jest całkowite oddanie się Bogu poprzez modlitwę, liturgię, ciszę i pracę, podejmowane w rytmie wspólnotowym. 

Życie klauzurowe – modlące się serce Kościoła

Kościół od wieków widzi w zakonach klauzurowych swoje modlące się serce – miejsce nieustannej modlitwy w intencji całego Ludu Bożego.

Choć życie toczy się tam z dala od świata, nie jest ono od świata oderwane. Mniszki i mnisi „ciągną duchowo Kościół i świat”. Modlitwa kontemplacyjna ma charakter głęboko wstawienniczy – obejmuje sprawy Kościoła, pasterzy, rodziny oraz osoby żyjące w świecie, często nieświadome, ile zawdzięczają tej ukrytej modlitwie. 

W Polsce istnieje ponad 80 żeńskich klasztorów klauzurowych, w których żyje 1130 mniszek. 

Duchowe zagłębie modlitwy

Klauzura jest rytmem życia skoncentrowanym na modlitwie i kontemplacji. Dokument Cor Orans opisuje ją jako szczególną przestrzeń oddzielenia od świata, która sprzyja trwaniu przed Bogiem i nieustannemu poszukiwaniu Jego Oblicza. W ukryciu i milczeniu kontemplacji powstaje duchowe „zagłębie modlitwy”, z którego Kościół czerpie siłę.

„Wyciągnięte ręce Mojżesza”

Duchowość chrześcijańska sięga po biblijny obraz Mojżesza, który z wyciągniętymi ku niebu rękami modli się za walczący lud. Dopóki trwa na modlitwie, Izrael zwycięża. Ten obraz trafnie oddaje sens życia klauzurowego – wytrwałego trwania przed Bogiem za Kościół, nawet wtedy, gdy modlitwa pozostaje niewidoczna i wymagająca.

Wdzięczność wyrażona czynem

Dzień Życia Konsekrowanego przypomina, że Kościół jest wspólnotą wzajemnej odpowiedzialności. Zbiórka na rzecz zakonów klauzurowych jest konkretnym znakiem wdzięczności i solidarności wobec tych, którzy – za zamkniętymi drzwiami klasztorów – każdego dnia modlą się za Kościół i świat.