Kuba pogrążona w ciemnościach – dramat ludności

Cecilia Seppia, Piotr Kowalczuk

„Znów w ciemnościach, znów bez wody, przy temperaturze niemal 40 stopni w czasie najpoważniejszego kryzysu energetycznego w historii. To piekło. W ostatni piątek, po raz drugi w tygodniu, załamał się cały system elektroenergetyczny” – mówi prezes Bondi – „Przywrócenie zasilania z głównych elektrowni może potrwać kilka dni”.

Przyczyny awarii

Jak powszechnie wiadomo, wskazuje Luca Bondi, przyczyny leżą w fatalnym, stanie przestarzałych elektrowni, które mają od 40 do 60 lat. Co więcej, brak jest części zamiennych, a ponad sto elektrowni olejowych stanęło, bo nie ma oleju. Premier Kuby Manuel Marrero otwarcie przyznaje, że sytuacja jest bardzo poważna. I wskazuje na amerykańską blokadę, która powoduje, że na Kubę nie przypływają  tankowce z ropą naftową. Brak dostaw energii dotyka w tej chwili 10 milionów Kubańczyków.  

Walka o przetrwanie

Brak energii na wyspie pociąga za sobą tragedię humanitarną, która sprowadza codzienne życie do walki o przetrwanie – tłumaczy Luca Bondi, który praktycznie mieszka na Kubie od 28 lat, czyli od czasu, gdy św. Jan Paweł II powiedział w Hawanie: „Kuba otwiera się na świat, a świat otwiera się na Kubę”.

Bez wody w szponach upałów

„Długotrwałe braki prądu w całym kraju to nie tylko brak oświetlenia” – tłumaczy Bondi - ale reakcja łańcuchowa. W dużych miastach, takich jak Hawana i Santiago, wyłączenie pomp elektrycznych oznacza natychmiastowe przerwanie dostaw bieżącej wody”. A to z kolei powoduje, że z powodu upałów w domach nie można mieszkać. Noworodki, osoby starsze i chore zmuszone są spędzać noce na ulicach, placach i chodnikach, bo tam jest nieco chłodniej.

Szpitale na skraju załamania

Jednak najbardziej brak energii odczuwają szpitale i placówkach opieki zdrowotnej i społecznej, gdzie brak prądu uniemożliwia ratowanie życia, chłodzenie niezbędnych leków.

Jak mówi Bondi: „Ludność cierpi, ledwo wiąże koniec z końcem, chore dzieci nie mają odpowiedniej opieki i umierają jak muchy. Osoby starsze są zagubione, matki nie wiedzą, jak zapewnić swoim dzieciom niezbędne produkty, a ceny żywności gwałtownie rosną”.  

Ryzyko epidemii

Prezes Bondi przestrzega, że w większości najgęściej zaludnionych dzielnic brakuje podstawowych urządzeń sanitarnych, a brak możliwości mycia się lub picia czystej wody sprzyja pojawianiu się ognisk chorób zakaźnych. Pierwsze potwierdzone przypadki cholery zaczynają już pojawiać się wśród bezdomnych.

Kontener Solidarności

Zdaniem prezesa Bondiego w obliczu zbiorowego wyczerpania mobilizacja międzynarodowej solidarności stanowi jedyną iskierkę nadziei. Stowarzyszenie „Ziarna nadziei” rozpoczęło we Włoszech w marcu ubiegłego roku ogólnokrajową kampanię pod hasłem „Kuba w sercu”.

Projekt ten zmobilizował szkoły, parafie, stowarzyszenia i włoskie instytucje w całym kraju. Wkrótce na wyspę dotrze duży kontener z pomocą humanitarną. Może się to wydawać kroplą w morzu, ale jak mówi Bondi: „Ta inicjatywa będzie ukojeniem dla Kubańczyków. To nie tylko niezwykle przydatne dary dla szpitali, szkół, ośrodków dla seniorów i ośrodków dla niepełnosprawnych, ale przede wszystkim wyraz naszej solidarności z życzliwym i pokojowo nastawionym narodem”. I przypomina: „Ten naród w najbardziej dramatycznym okresie ostatnich lat naszej historii, czyli epidemii Covidu, nie wahał się wysłać nam 52 pracowników służby zdrowia, 37 lekarzy i 15 pielęgniarek, aby wsparli włoskie szpitale i zaoferowali, nawet ryzykując życie, pomoc i wiedzę specjalistyczną”.