Watykan: Kościół wobec narkotyków i werbunku do gangów

Karol Darmoros, Sebastián Sansón Ferrari

Rodzina i wspólnota

Spotkanie trwało od 25 do 27 sierpnia. Zakończyła je audiencja u Leona XIV, któremu uczestnicy przedstawili wnioski z wydarzenia.

Jednym z głównych tematów rozmów był powrót osoby uzależnionej do życia we wspólnocie. Emilce Cuda, sekretarz Papieskiej Komisji ds. Ameryki Łacińskiej, podkreśla, że zdrowienie nie kończy się wraz z zaprzestaniem zażywania narkotyków.

Kościół ma swoją rolę

Ks. Carlos Olivero z Rady Biskupów Ameryki Łacińskiej (CELAM) zaznacza, że uzależnień nie można traktować wyłącznie jako problemu dla specjalistów. Psychologowie, psychiatrzy i specjaliści z zakresu neuronauki mają ważną rolę, ale Kościół ma być także wspólnotą, która przyjmuje i towarzyszy człowiekowi. Jak podkreśla, Kościół powinien być „rodziną tych, którzy są najbardziej poranieni”, tych, którzy zostali „porzuceni na poboczu drogi”. „Nikt nie zbawia się sam” – przypomina.

Temu wspólnotowemu podejściu ma służyć także podręcznik Latynoamerykańskiego Duszpasterstwa Towarzyszenia i Profilaktyki Uzależnień (PLAPA), przygotowany przy udziale ponad 300 osób z 18 krajów. Ma stworzyć wspólne ramy działania, łącząc wymiar duchowy i wspólnotowy z wiedzą psychologiczną i neurobiologiczną.

Gangi wykorzystują pustkę

Problem uzależnień łączy się jednak z kolejnym zagrożeniem – werbowaniem młodych przez organizacje przestępcze. Jimena Kalawski z Międzyamerykańskiej Komisji ds. Kontroli Nadużywania Narkotyków przy Organizacji Państw Amerykańskich zwraca uwagę, że gangi często szukają osób narażonych na podobne czynniki ryzyka.

Jak wyjaśnia, w miejscach dotkniętych przemocą lub przesiedleniami młodzi szczególnie potrzebują bezpieczeństwa i poczucia przynależności. Grupy przestępcze mogą początkowo oferować ochronę, pieniądze czy obietnicę lepszego życia, a późniejsze odejście z takiego środowiska może stać się kwestią przetrwania.

Wyjść do młodych

Simone Feder z Casa del Giovane w Pawii podkreśla, że nie wystarczy czekać, aż osoby potrzebujące same zgłoszą się do ośrodków pomocy. Jak wyjaśnia, trzeba wychodzić do miejsc, w których żyją ludzie doświadczający cierpienia i gdzie często nie dociera pomoc instytucjonalna. Wspomina młodych zmierzających do miejsca, które określa jako „sanktuarium rozpaczy”. Feder wskazuje, że taka obecność powinna być nie tylko profesjonalna, ale także ludzka.

Na znaczenie rodziny zwraca uwagę Denise Ferreira z brazylijskiego Duszpasterstwa Trzeźwości. Jak mówi, profilaktyka może zaczynać się od prostych pytań rodziców: gdzie jest ich dziecko, z kim przebywa i co robi. Ferreira podkreśla, że rozmowa i życie rodzinne tworzą bezpieczną przestrzeń, a gdy młody człowiek znajduje w domu zaufanie i akceptację, zmniejsza się pole działania grup przestępczych, które mogą oferować mu pozorne poczucie przynależności.