Stolica Apostolska w ONZ: Nie traćmy czujności wobec ubóstwa

Karol Darmoros

Największe wyzwanie

Stanowisko Stolicy Apostolskiej przedstawił ks. prał. Marco Formica podczas debaty Forum Politycznego Wysokiego Szczebla ONZ poświęconej przyspieszeniu realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju w krajach afrykańskich, krajach najsłabiej rozwiniętych, państwach rozwijających się bez dostępu do morza oraz krajach o średnich dochodach.

Jak podkreślono, wraz ze zbliżaniem się terminu realizacji Agendy 2030 wspólnota międzynarodowa musi podjąć działania wobec przeszkód hamujących rozwój. Najpoważniejszą z nich pozostaje ubóstwo. „Jego trwanie w wielu wymiarach nadal pozbawia miliony ludzi – zwłaszcza kobiety i dzieci – dostępu do odpowiedniej żywności, czystej wody, opieki zdrowotnej, edukacji i godnej pracy” – zauważyła Stolica Apostolska.

Godność człowieka

W oświadczeniu zaznaczono, że ubóstwo nie jest wyłącznie problemem ekonomicznym. „Ubóstwo stanowi poważną zniewagę dla przyrodzonej, danej przez Boga godności osoby ludzkiej” – czytamy. 

Przywołano również słowa Leona XIV, by „nie tracić czujności, gdy chodzi o ubóstwo”. Według Stolicy Apostolskiej jest to wezwanie, aby wykorzenienie ubóstwa uznać za priorytet i niezbędny warunek zrównoważonego rozwoju.

Usunąć przeszkody rozwoju

Ks. Formica wskazał, że kraje szczególnie narażone potrzebują odnowionego i wzmocnionego wsparcia. Nie może ono ograniczać się do działań krótkoterminowych, ale powinno odpowiadać na przeszkody strukturalne.

Chodzi m.in. o szerszy dostęp do finansowania na preferencyjnych warunkach, sprawiedliwsze systemy handlu, transfer technologii oraz realną ulgę w zadłużeniu. Stolica Apostolska zwróciła też uwagę, że ograniczenia geograficzne, zmiany klimatyczne i niedostateczna infrastruktura pogłębiają nierówności w wielu państwach.

Rodzina i rozwój

Ważnym elementem wystąpienia była rola rodziny. Stolica Apostolska przypomniała, że rodzina jest podstawową komórką społeczeństwa, „pierwszorzędnym dobrem społecznym” i kluczowym źródłem odporności.

Podkreślono, że polityki wzmacniające rodziny bezpośrednio przyczyniają się do wykorzeniania ubóstwa, stabilności społecznej i rozwoju integralnego. Inwestowanie w takie rozwiązania na poziomie krajowym i międzynarodowym uznano za konieczne, aby umożliwić rozwój wszystkich ludzi.