அன்னை ஓர் அதிசயம்

டேனிகா அமிஷ் - வத்திக்கான்

அன்பிற்கினியவர்களே, அன்னை மரியாவைப் பற்றிய வாராந்திரத் தொடரின் நான்காம் அத்தியாயத்தில் உங்களைச் சந்திப்பதில் உள்ளம் நெகிழ்கிறோம். இறைவாக்கினர் எசாயா முன்னுரைத்த 'துன்புறும் ஊழியரின்' தாயாக, அன்னை மரியா அனுபவித்த அளப்பரிய துயரங்களை இன்று நாம் தியானிக்கப் போகிறோம். மகனின் சிலுவைப் பாதையில் ஒரு 'கண்ணீர்ச் சுனையாக' அன்னை மரியா எவ்வாறு தியாகத்தின் வடிவமாக நின்றார் என்பதை 20 பத்திகளில் காண்போம்.

இறைவாக்கினர் எசாயா (7:14) முன்னுரைத்தபடி, "இம்மானுவேல்" என்ற நம்மோடு இருக்கும் கடவுளைப் பெற்றெடுத்த இளம்பெண் அன்னை மரியா. அதே எசாயா தீர்க்கதரிசியின் 53-ஆம் அதிகாரம் ஒரு 'துன்புறும் ஊழியரைப்' பற்றிப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. அந்தத் துன்புறும் ஊழியர் இயேசு கிறிஸ்துவே என்றால், அவரைப் பெற்றெடுத்த தாயும் ஒரு துன்புறும் பெண்ணாகத்தானே இருக்க முடியும்?

எந்தத் தீங்கும் செய்யாத தன் மகன் அவமானப்படுத்தப்படும்போதும், அநீதியான தீர்ப்புகளுக்கு உள்ளாக்கப்படும்போதும் எந்தத் தாயால் மகிழ்ந்து களிகூர முடியும்? அச்சமயத்தில் மிக இழிவாகக் கருதப்பட்ட சிலுவைத் தண்டனை தன் மகனுக்கு வழங்கப்பட்டபோது, அன்னை மரியா ஒரு கண்ணீர்ச் சுனையான வியாகுலத் தாயாகவே வாழ்ந்தார்.அன்னை மரியா தனது வாழ்நாளில் மூன்று முக்கிய அழைப்புகளைப் பெற்றார். முதல் அழைப்பு நாசரேத்தூர் வீட்டில் தந்தையாம் கடவுளால் விடுக்கப்பட்டது. அது மீட்பரின் தாயாக, கன்னித் தாயாக இறைத் திட்டத்திற்கு ஒத்துழைப்பு நல்கும் அழைப்பு. இது அவரை ஆண்டவரின் தாயாக உயர்த்தியது.

இரண்டாவது அழைப்பு கல்வாரிச் சிலுவையடியில் இறைமகன் இயேசுவால் விடுக்கப்பட்டது. "பெண்ணே இதோ உன் மகன்" என்று யோவானைச் சுட்டிக்காட்டியதன் மூலம், மரியா ஒட்டுமொத்த மனித குலத்திற்கும் தாயாக இருக்கும்படி அழைக்கப்பட்டு, நம் அனைவரின் அன்னையானார்.மூன்றாவது அழைப்பு மேலறையில் செபித்துக்கொண்டிருந்தபோது தூய ஆவியாரால் விடுக்கப்பட்டது. இது அவரைத் திருச்சபையின் தாயாக மாற்றியது. இந்த மூன்று அழைப்புகளிலும் அன்னை மரியா காட்டிய உறுதி, அவரது அளப்பரிய விசுவாசத்திற்குச் சான்றாகும்.

அன்னை மரியா தனது வாழ்நாளில் ஏழு முக்கிய வியாகுலங்களை அனுபவித்தார் எனத் திருச்சபை மரபு கூறுகிறது. அதில் முதன்மையானது, குழந்தை இயேசுவைக் கோவிலில் அர்ப்பணித்தபோது சிமியோன் கூறிய, "உமது ஆன்மாவையும் ஒரு வாள் ஊடுருவும்" என்ற தீர்க்கதரிசனம் ஆகும்.இரண்டாவது துயரம், ஏரோது மன்னனின் கோபத்திற்குத் தப்பித் தன் குழந்தையைக் காக்க எகிப்திற்கு ஓடிச் சென்றது. மூன்றாவது துயரம், பன்னிரண்டு வயதில் இயேசுவைக் காணாமல் மூன்று நாட்களாகத் தேடி அலைந்தது. இவை யாவும் அன்னையின் உள்ளத்தைப் பக்குவப்படுத்தின.நான்காவது துயரம், சிலுவை சுமந்து செல்லும் கல்வாரிப் பாதையில் தன் மகனைச் சந்தித்தது. இரத்தமும் வியர்வையும் சிந்தி, காயங்களுடன் தள்ளாடும் மகனின் நிலையை நேரில் கண்ட அந்தத் தாயின் இதயம் சுக்குநூறாக உடைந்திருக்கும்.ஐந்தாவது துயரம், சிலுவையில் இயேசு அறையப்பட்டதைக் கண்டது. ஆறாவது துயரம், சிலுவையிலிருந்து இறக்கப்பட்ட இயேசுவின் திருவுடலைத் தன் மடியில் ஏந்தியது. ஏழாவது துயரம், இயேசுவின் திருவுடல் கல்லறையில் அடக்கம் செய்யப்பட்டது. இவை யாவும் அன்னையை ஒரு வியாகுலத் தாயாக மாற்றின.

இயேசுவின் காலத்தில் சிலுவைத் தண்டனை என்பது மிகுந்த அவமானத்திற்குரிய ஒன்றாகக் கருதப்பட்டது. குற்றவாளிகள் தங்கள் சிலுவையைத் தாங்களே சுமந்து செல்ல வேண்டும் என்பதும், ஊர் மக்கள் அவர்களை இழிவாகப் பேசுவதும் அக்கால வழக்கமாக இருந்தது.ஒவ்வொரு குற்றவாளிக்கு முன்னும் ஒரு வீரன், அவனது பெயர் மற்றும் குற்றத்தைச் சுமந்த பதாகையை ஏந்தி நடப்பான். இயேசுவின் விஷயத்தில் "நாசரேத்தூர் இயேசு யூதரின் அரசன்" (INRI) என்ற பதாகை ஏந்தப்பட்டது. இது அவருக்கு அவமானத்தையும் மன உளைச்சலையும் தந்தது.

பிலாத்து இயேசுவை விசாரணை செய்தபோது, அவர் மீது சுமத்தப்பட்ட முக்கியக் குற்றம் அவர் தம்மை 'யூதரின் அரசர்' என்று கூறிக்கொண்டார் என்பதுதான். இதைக் கேட்ட யூதக் கூட்டம் இயேசுவை அறவே நிராகரித்தது.மக்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, "செசாரைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு அரசர் இல்லை" என்று கத்தி, இயேசுவைச் சிலுவையில் அறையும்படி கொக்கரித்தனர். உண்மையில் இறைவனை மட்டுமே அரசனாகக் கொண்டிருக்க வேண்டிய மக்கள், இயேசுவை ஒழிக்க உரோமை மன்னனை ஏற்றுக்கொண்டனர்.இந்த வார்த்தைகள் அன்னை மரியாவுக்குப் பெரும் மனவலியைத் தந்திருக்கும். தன் மகன் செய்த நன்மைகளை மறந்து, மக்கள் அவரை இழிவாகப் பேசியதைக் கண்டு அன்னை கண்ணீர்ச் சுனையாக உருகினார்.

கல்வாரிப் பயணத்தில் மகனைத் தொடர்ந்து வந்த அன்னை மரியா, இவற்றையெல்லாம் கண்டு கதறியிருப்பார். உடலில் பட்ட அடிகளின் வேதனை ஒருபுறம், உள்ளத்தில் அவமானத்தின் வலி மறுபுறம் எனச் சிலுவை பாரத்தால் தள்ளாடும் மகனை அன்னை பின்தொடர்ந்தார்.மகனின் அருகில் இருந்தும் அவருக்கு எவ்வித உதவியும் செய்ய முடியாத தன் இயலாமை, அன்னைக்கு இன்னும் மிகுந்த வேதனையை அளித்திருக்கும். இருப்பினும், அவர் விசுவாசத்தில் தளராமல் மகனோடு அந்தத் துன்பப் பயணத்தைப் பகிர்ந்து கொண்டார்.கல்வாரிப் பயணத்தின்போது அவ்வப்போது மகனின் கண்கள் அன்னையின் கண்களைச் சந்தித்திருக்கும். அந்தத் தாய்மையின் பார்வை மகனுக்கு ஒரு ஆறுதலையும், தாய்க்குத் தன் மகனின் வேதனையைத் தாங்கும் பலத்தையும் கொடுத்திருக்கும்.

அன்னை மரியாவின் கண்ணீர் தடங்களில் கால்பதித்து நடக்கும்போது, தியாகம் என்றால் என்ன என்பதை நாம் உணர முடிகிறது. சிலுவையடியில் அவர் சிந்திய கண்ணீர், உலக மீட்புக்காகத் தன் மகனைத் தியாகம் செய்த ஒரு தாயின் புனிதமான கண்ணீர்.வியாகுல அன்னை என்று நாம் போற்றும் மரியா, துன்பப்படுபவர்கள் அனைவருக்கும் ஒரு புகலிடமாகத் திகழ்கிறார். ஏனெனில் அவரே மிகப்பெரிய துன்பங்களை அனுபவித்தவர் என்பதால், நமது வேதனைகளை அவரால் நன்கு புரிந்துகொள்ள முடியும்.அன்னை மரியாவின் கண்ணீர் வீணாகப் போகவில்லை; அது உலகிற்கு மீட்பைப் பெற்றுத்தந்த கிறிஸ்துவின் பலியில் ஒரு முக்கியப் பங்காக அமைந்தது. துன்பத்தில் துவண்டு போகாமல், இறைத் திட்டத்திற்காக அனைத்தையும் பொறுமையுடன் ஏற்ற அன்னையின் வாழ்வு நமக்கு ஒரு சிறந்த பாடம்.

அன்பார்ந்தவர்களே, அன்னை மரியா ஒரு வியாகுலத் தாயாகக் கல்வாரிப் பாதையில் அனுபவித்த துயரங்களை இன்று நாம் சிந்தித்தோம். "செசாரைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு அரசர் இல்லை" என்று மக்கள் அவரை நிராகரித்தபோதும், மரியா தன் மகனுக்காகவும் நமக்காகவும் சிலுவையடியில் உறுதியாக நின்றார். நமது வாழ்வின் துன்ப நேரங்களில் இந்த வியாகுல அன்னையை அண்டிச் செல்வோம். அடுத்த வார அத்தியாயத்தில், அன்னை மரியாவின் மகிமையைக் குறித்து விரிவாகக் காண்போம். அன்னையின் பரிந்துரை உங்களோடு இருப்பதாக! நன்றி.