Mesyna: szczątki św. Hannibala Marii Di Francia wystawione na widok publiczny

Piotr Kowalczuk

Święty Hannibal – życie i dzieła

Święty Hannibal pochodził z arystokratycznej rodziny. Mając 17 lat, odczuł powołanie do kapłaństwa. Postanowił całe swoje życie poświęcić modlitwie o powołania. W 1878 roku, będąc jeszcze diakonem, spotkał ślepego żebraka Francesco Zancone. Od tej pory opiekował się sierotami, biednymi i zapomnianymi.  Dbał także o ich edukację. Po otrzymaniu święceń rozpoczął pracę duszpasterską w zaniedbanej, zamieszkałej przez biedotę i margines społeczny dzielnicy awiniońskiej, którą w Mesynie nazywano wówczas „skrawkiem ziemi przeklętej”. W 1882 roku zaczął zakładać pierwsze sierocińce. 5 lat później założył zgromadzenie zakonne Córek Bożej Gorliwości, a w 1897 roku Zgromadzenie Rogacjonistów Serca Jezusowego. Rogacjoniści oprócz trzech podstawowych ślubów zakonnych: posłuszeństwa, ubóstwa i czystości, składają czwarty ślub – ślub rogate, czyli nieustannej modlitwy o powołania. 

Św. Hannibal zmarł w 1927 r. w Mesynie. W 1964 roku papież Paweł VI ustanowił Dzień Modlitw o Powołania Kapłańskie jako odpowiedź Kościoła na inicjatywy św. Hannibala. W 1990 r. Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym. Kanonizował go 14 lat później.

Uroczystości w Mesynie

Święty nadal wyprasza łaski

Ciało św. Hannibala przed ekspozycją poddano renowacji i rekonstrukcji uzupełniając braki silikonem. „Nie pokazujemy wiernym zimnej relikwii, a świetlistą twarz zakonnika, który nadal wyprasza łaski dla wiernych Mesyny” – powiedział rektor bazyliki ks. Agostino Zamperini. Generał Rogacjonistów ks. Bruno Rampazzo wskazał, że „relikwia jest żywą ikoną Ewangelii. Święty z Mesyny napełnia nas dumą, bo zna go cały świat”. 16 maja w mieście obchodzona będzie 22. rocznica kanonizacji św. Hannibala.