Leoni XIV: shenjtëria nuk është privilegj për pak vetë, por dhuratë që angazhon çdo të pagëzuar
R.SH. - Vatikan
Shenjtëria është dhuratë që duhet mirëpritur me gëzim e angazhim. Në katekizmin e sotëm, 8 prill, gjatë audiencës së përgjithshme në Sheshin e Shën Pjetrit, Leoni XIV u kthye tek temat e Kushtetutës Konciliare Lumen Gentium, e cila trajton thirrjen universale për shenjtëri. Duket se i bën jehonë një shprehjeje simbolike të përdorur nga Papa Françesku, kur pati kujtuar "shenjtorët e portës pranë". Rruga drejt shenjtërisë është e hapur për të gjithë, nënvizoi Pasardhësi i Pjetrit; mjafton ta mirëpresësh me gatishmëri e vetëdije, sepse ka të bëjë me vetë thelbin e jetës së krishterë.
Jo një privilegj për pak
Të gjithë besimtarët, prandaj, janë të thirrur për shenjtëri, kujtoi Papa, e për thelbin e saj më të thellë: bamirësinë. Nuk është diçka e rezervuar për elitën, është për gjithë popullin e Zotit:
Shenjtëria, sipas Kushtetutës Konciliare, nuk është privilegj për pak veta, por dhuratë që e ngarkon çdo njeri të pagëzuar të përpiqet për përsosmërinë e bamirësisë, domethënë dashurinë e plotë për Zotin e të afërmin. Bamirësia është zemra e shenjtërisë për të cilën janë të thirrur të gjithë besimtarët.
Gati për të dëshmuar Krishtin, deri në derdhjen e gjakut
Papa theksoi, gjithnjë në dritën e dokumentit konciliar, sa i rëndësishëm është martirizimi, kulmi i shenjtërisë. Një horizont jo i huaj për sot, krejt e kundërta, siç rikujtohet:
[...] çdo besimtar duhet të jetë i gatshëm ta pranojë Krishtin deri në pikën e fundit të gjakut, siç ka ngjarë gjithmonë, e siç ngjet edhe sot. Kjo gatishmëri për të dhënë dëshmi realizohet sa herë që të krishterët lënë shenja besimi e dashurie në shoqëri, duke punuar për drejtësinë.
Jo vetëm angazhimi etik, por edhe thelbi i jetës së krishterë
Të gjithë Sakramentet, e posaçërisht Eukaristia, përshtaten plotësisht me Krishtin, "modelin dhe masën e shenjtërisë". Papa thekson edhe dimensionin e shenjtërisë, që shkon përtej respektimit të thjeshtë të udhëzimeve morale, pasi shenjtëria, mund të themi, e krijon vetë adn që të bën të krishterë:
[...] shenjtëria nuk ka vetëm natyrë praktike, si të ishte angazhim i reduktueshëm etik, sado i madh, por ka të bëjë me vetë thelbin e jetës së krishterë, si personale, ashtu edhe komunitare.
Varfëri, bindje, dlirësi: jo zinxhirë, por dhurata çliruese
Papa Leoni citoi Shën Palin VI, që na kujton se të gjithë të pagëzuarit duhet "të jenë shenjtorë, domethënë, me të vërtetë bijtë e tij të denjë, të fortë e besnikë". Pastaj lartoi jetën e kushtuar, e cila luan "rol vendimtar". Rekomandoi, në këtë drejtim, të mos i konsiderosh varfërinë, dlirësinë dhe bindjen si burgje:
Këto tre virtyte nuk janë receta që prangosin lirinë, por dhurata çliruese të Shpirtit Shenjt, përmes të cilave disa nga besimtarët i kushtohen plotësisht Zotit.
Shpjegon edhe kuptimin e secilit prej këtyre virtyteve: varfëria çliron "nga llogaritja dhe fitimi vetjak"; bindja, "nga dyshimi e sundimi"; dlirësia "është dhurata e një zemre të paprekur e të pastër në dashuri, në shërbim të Zotit e të Kishës".
Vuajtja, rrugë drejt shenjtërisë
Disa ditë pas Pashkëve të Ringjalljes, Ipeshkvi i Romës na fton të rimendojmë flijimin e Kryqëzimit, përmes të cilit "të gjithë u shpenguam e u shenjtëruam!". E na siguron:
“Nuk ka përvojë njerëzore që Perëndia nuk e shpengon: e edhe vuajtjen, e jetuar në bashkim me mundimet e Zotit, që bëhet rrugë drejt shenjtërisë. Hiri, që e shndërron jetën, na forcon kështu në çdo sprovë: nuk na tregon si qëllim një ideal të largët, por takimin me Zotin, i cili u bë njeri për dashurinë”.
